Uit het nieuws 27-01-2020

Door: Franklin ter Horst

Mensonwaardige behandeling overlevenden Holocaust (Shoah) en hedendaags antisemitisme

Wij hebben de week weer achter ons waarin de slachtoffers van de Shoah (Holocaust) zijn herdacht. In Jeruzalem waren ruim 40 internationale leiders bijeen om de 75ste verjaardag van de bevrijding van Auschwitz te herdenken en deel te nemen aan het Vijfde Wereld Holocaust Forum. Onder hen de Russische president Vladimir Poetin, de Franse president Emmanuel Macron, (klik hier hoe hij tekeer gaat tegen IsraŽlische beveiligers) de Amerikaanse vicepresident Mike Pence en vele anderen. Onder de deelnemers waren ook (huichelaars) uit landen waar de Jodenhaat en het ďkoop niet bij JodenĒ weer volop actueel is. Landen waar het antisemitisch geweld tegen de kinderen van IsraŽl met de dag brutaler wordt. Landen waar Joden zich niet meer veilig voelen en genoodzaakt zijn aliyah te maken naar IsraŽl.

IsraŽl had ongekende veiligheidsmaatregelen getroffen onder meer omdat de troetelkinderen van de diverse Westerse leiders hadden gedreigd zich te zullen verzetten tegen de ceremonie in Jeruzalem. Jeruzalem is van ons, schreef Al-Hayat Al-Jadida de spreekbuis van de ďBende van RamallahĒ. De journalist liet het niet bij een vage uiting van ongenoegen. Hij ging nog een gevaarlijke stap verder:ĎEťn schot zal de ceremonie verstoren en ťťn lijk zal de ceremonie annulerení, luidde de opruiende regel. Dat de volgelingen van de leiders in Ramallah goed zijn in het plegen van terreur blijkt wel uit het aanslagen overzicht van 2019. In dat jaar hebben ze maar liefst 560 terreuraanslagen , inclusief 10 zelfmoordaanslagen en vier ontvoeringen gepleegd.

De troetelkinderen van de diverse wereldleiders

Het is niet overbodig nog eens te melden hoe de overlevenden van de Shoah na de oorlog werden ontvangen toen ze naar huis en haard terugkeerden. Helaas bleek dit voorrecht voor de meeste overgebleven joden niet weggelegd. Hun gezinnen en families waren uitgeroeid en gemeenschappen waarvan zij deel hadden uitgemaakt waren in de meeste gevallen volledig verdwenen. De enkeling die bevrijd werd stond bijna naakt voor de wereld, gehuld in een gevangenenuniform met schoenen met houten zolen eraan. Ze bezaten niets, zelfs geen ondergoed, sokken of een zakdoek. Ze waren mager als skeletten, vel over been. Zij die na al de jaren van verschrikking huiswaarts keerden ontdekten dat ze van hun bezittingen waren beroofd. Velen van hen werden niet eens meer binnengelaten in hun eigen huizen. Ze kregen de rekening alsnog gepresenteerd: of ze alsnog de achterstallige belastingen en premies wilden betalen met bijkomende kosten.

De nieuwe Ďbezittersí (dikwijls hun eigen buren) deden alsof ze hen niet kenden. Hun eigen schilderijen hingen nog aan de muur en hun meubilair stond nog in de kamer. En zo ging het in heel gelovig Europa! Men had niet meer op hun terugkeer gerekend en alles wat te roven viel, geroofd. Voor de meeste ontheemden was er nog maar een oplossing en dat was vertrekken naar het oude land van hun vaderen.

Joodse organisaties in Europa en de Verenigde Staten stichtten als reactie op deze onmenselijke situatie de ondergrondse organisatie ĎEscapeí, op die duizenden Joden uit vluchtelingenkampen naar de Mediterrane havens brachten vanwaar zij per schip vertrokken richting IsraŽl. Maar terwijl in heel de wereld de kreet van afgrijzen nog naklonk over de massamoord door Hitlers beulen, ontzag de Engelse regering zich niet, de terugkerende Joodse ballingen door haar ambtenaren te laten opjagen en naar kampen op Cyprus te transporteren of zelfs naar Duitsland terug te brengen. Inplaats van het besluit van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties te respecteren, waartoe zij als lid verplicht was, ging zij het zoveel mogelijk saboteren en gemene zaak met de Arabieren maken.

Om de schepen met Joodse immigranten tegen te houden, zonden de Britten een vloot van achttien schepen, twintig gevechtsvliegtuigen en negen fregatten naar het Heilige land. Bovendien plaatsten ze landmijnen voor de kust om te voorkomen dat schepen met Joden zouden aanmeren. Meer dan 10.000 Joden werden na de Holocaust op deze wijze weerhouden om daadwerkelijk aan land te gaan. Dat overkwam ook het schip de Exodus. Het schip werd gekocht door de Hagana(de militaire verdedigingsmacht van IsraŽl vůůr het ontstaan van de staat IsraŽl), en uitgerust met slaapzakken, kookgelegenheden en toiletten. De Joodse gemeenschap in de VS had hiervoor achtduizend dollar gedoneerd. Een team van de Hagana uit IsraŽl voegde zich bij het Amerikaanse team dat bestond uit jonge Amerikaanse vrijwilligers.

Inmiddels hadden de Engelsen hun troepen die in Europa overbodig waren geworden, naar het mandaatgebied ĎPalestinaí gedirigeerd om daar de overlevenden tegen te houden en zelfs terug te sturen naar Duitsland. Zo vertrok ook het schip de Exodus (met het Hebreeuwse opschrift ĎJetsiíat Europa 1947) op 11 juli 1947 met aan boort 4515 Joodse mannen, vrouwen en (wees) kinderen die de Holocaust hadden overleefd, vanuit de haven van Marseille naar Haifa.

De Exodus nadat de Britten het hadden overgenomen

.Zodra het de haven van Marseille uitvoer, volgden acht Britse oorlogsschepen en gevechtsvliegtuigen de Exodus. Op 18 juli toen het schip het strand van Haifa naderde, gingen Britse militairen aan boord, die met grof geweld de vluchtelingen aanviel. Er ontstonden hevige gevechten toen mensen probeerden aan land te gaan. Daarbij werden vier passagiers gedood en zoín honderd passagiers raakten gewond onder wie vrouwen en kinderen. Een van de mensen die niet overleefden, was officier Bill Bernstein, een Amerikaanse vrijwilliger van de San Francisco Brigade. De Britten hielden er geen enkele rekening mee dat ze hier met verzwakte en uitgemergelde overlevenden van de Holocaust te maken hadden die meestal hun hele familie hadden verloren en geen vaderland of thuis meer hadden. Ze konden niet begrijpen wat er met hen gebeurde.

Na de aanslag werd de beschadigde Exodus naar de haven van Haifa gesleept, waar de passagiers werden ondergebracht in Britse interneringskampen totdat zij teruggestuurd zouden worden naar vluchtelingenkampen in Europa. Er werd hen verteld dat ze naar Cyprus gebracht zouden worden maar het werkelijke doel was Frankrijk. Omdat de Exodus was vertrokken uit Frankrijk, werden de passagiers met drie deportatieschepen hier naartoe gestuurd. Maar de Franse autoriteiten weigerden hen op te nemen. Vervolgens werden ze door de Britten gewoonweg teruggestuurd naar een van hun steunpunten in Hamburg, naar het land dat enkele jaren daarvoor, nog systematisch zes miljoen van hen had vermoord. De Exodus mocht uiteindelijk aanmeren in een Duitse haven, waar de Holocaust overlevenden zouden worden ondergebracht in een Duits militair kamp. Maar alle 4500 passagiers weigerden van boord te gaan. Zij gingen in hongerstaking. Deze situatie duurde drie weken maar uiteindelijk namen de Britten het schip over.

Uiteindelijk werden ze met goederentreinen naar twee kampen in het Displaced-Persons-kamp PŲppendorf bij LŁbeck overgebracht. De plaatselijke bevolking ontving de Joden met gezichten vol haat, alsof er nog niets veranderd was. In cafťs en restaurants weigerde men Joden te bedienen. In Bad Reichenhall zei een Duitse hotelhouder: ,,Jammer dat we niet meer Joden gedood hebben.Ē Het terugsturen van de Joodse vluchtelingen, waarover uitgebreid werd geschreven in de Amerikaanse media, zorgde voor enorme verontwaardiging en weerstand onder Amerikaanse Joden. Zij leverden felle kritiek op de Britse strijdkrachten en beschuldigden hen van voortzetting van het nazi-fascisme.

Toen de wereld ging inzien dat de vluchtelingen van de Exodus, net als honderdduizenden andere Joden zich nergens anders zouden kunnen vestigen dan in het beloofde land, veranderde de politieke houding. Toen op 14 mei 1948 de Joodse staat IsraŽl werd opgericht, werd het diepgewortelde, onveranderlijke verlangen van de Joden, die zich nog in de kampen in Duitsland bevonden, mogelijk om aliya te maken naar het aloude thuisland van hun voorvaderen. In 1958 schreef de Joodse auteur Leon Uris het boek ĎExodusí dat grotendeels berust op de geschiedenis van dit schip. In 1960 werd de verfilming van het boek, door regisseur Otto Preminger met Paul Newman in de hoofdrol, een hit.

Leon Uris

De IsraŽlische Minister voor Informatie en Diaspora Yuli Edelstein hield op 24 januari 2012 een opmerkelijke toespraak op de International Holocaust Remembrance Day in het Europees Parlement en zei dat IsraŽl ervoor zal zorgen dat er nooit meer een nieuwe Holocaust zal plaatsvinden. Edelstein herinnerde zijn gehoor er aan dat tijdens de Wannsee Conferentie van 24 januari, 1942, 15 nazi-ambtenaren het lot van miljoenen Europese Joden verzegelden en er andere conferenties plaatsvonden die er alleen op gericht waren om manieren te bedenken om de Joden te elimineren. Zo was er "de Conferentie van EvianĒ waar 31 Westerse landen debatteerden over het lot van de Joodse vluchtelingen van Duitsland en Oostenrijk.

Ondanks de pleidooien van Joodse organisaties en de aanwezigheid van de internationale pers, bereikte de conferentie niets. De grote westerse democratieŽn maakten symbolische gebaren. De meesten zeiden dat ze al meer dan genoeg Joden hadden. Ook refereerde Edelstein aan de St. James Conference in Londen. In mei 1939 keurde Groot-BrittanniŽ het Witboek goed, beknotte de Joodse immigratie naar het Heilige Land en sloot de deur naar de laatste echte optie op redding. Volgens Edelstein is vandaag "het doel van de antisemieten hetzelfde - om de gemeenschappelijke menselijkheid van de Jood te ontkennen, om hem uit te sluiten, hem tot zondebok te maken. 70 jaar geleden werkte dit perfect."

De roep ĎDit nooit weerí is in sommige kringen al lang verleden tijd. Tijdens de Shoah herdenkingsdagen plengen de westerse leiders krokodillentranen over de dode Joden van gisteren, maar zodra ze thuis zijn gaat de hetze tegen de Joodse staat weer onverminderd verder. Antizionisme is niets anders dan antisemitisme. Als het gaat om Joden en antisemitisme, stemmen de woorden ďDit nooit meer Ē niet overeen met wat ze vandaag doen. De Europese politiek is weer als vanouds in openlijk antisemitisme veranderd. De grote westerse democratieŽn maakten slechts symbolische gebaren. Het gaat niet alleen om antisemitisme, maar om een judeofobie met de bedoeling om IsraŽl te demoniseren.

Het antisemitisme werd de voedingsbodem van het nazisme. In "Mein Kampf" sprak Hitler zich duidelijk uit voor een racistische politiek die in hoofdzaak tegen de joden gericht was. En opnieuw wordt de wereld overspoeld met bronnen waarin leugens voor waarheid worden verkocht en waarin een gloeiende haat jegens de joden wordt gepredikt. Antisemitisme is weer gelijk aan de dertiger jaren. Fakeberichten over IsraŽl verspreiden zich via de mainstream-en sociale media in rap tempo over de wereld en dragen in belangrijke mate bij aan de haat tegen IsraŽl en het Joodse volk.

De ordinaire Jodenhaat heeft weer schrikbarende vormen aangenomen en begint overal in de wereld zichtbaar te worden. Schokkend is dat Europa, de moeder van genocidaal antisemitisme, hierin voorop loopt en tevens de staat IsraŽl het moet ontgelden. In Europa heeft de Jodenhaat het hoogste niveau bereikt sinds de Tweede Wereldoorlog.

De vuile vingerafdrukken van de Europese Unie zijn te vinden in de financiering van NGO's die IsraŽl juridisch bestrijden, waaronder de Boycott, Divestment and Sanctions (BDS) beweging, de Palestijnse Autoriteit, de boycot van producten uit de Bijbelse gebieden Samaria en Judea, extreemlinkse organisatie, BíTselem, die de Holocaust ontkent, en de financiering van talloze andere organisaties die als enig doel hebben de Joodse Staat te verzwakken tot het punt van capitulatie. Het gaat om pure vijandigheid tegen het Joodse volk en de staat IsraŽl. Het is ronduit beschamend, dat juist in Europa, waar de Shoah plaatsvond, de anti-IsraŽl stemming weer bijzonder sterk is.

Diverse regeringen die van zichzelf beweren dat ze het antisemitisme in hun eigen land bestrijden, staan openlijk achter de Palestijnse terreurbewegingen. In diverse Europese landen krijgen de Joden weer de schuld van zo'n beetje alles wat er mis gaat in de samenleving. Zoals in het begin van deze nieuwsbrief al aangehaald, waren er onder de deelnemers aan de herdenking in Jeruzalem figuren uit landen die IsraŽl ervan beschuldigen Palestijns land te bezetten en steun verlenen aan de fake-Palestijnen die zich tot doel hebben gesteld het hele land van de rivier de Jordaan tot de Middellandse zee, Joden vrij te maken. Het is een perverse leugen dat IsraŽl Palestijns land zou bezetten. Vanwege het toenemende antisemitisme zien steeds meer Joden zich genoodzaakt landen als Frankrijk Groot-BrittanniŽ., Noorwegen, Zweden en verschillende andere Europese landen te verlaten.

Dat de huidige demonisering van IsraŽl leidt tot toenemende wereldwijde Jodenhaat en antisemitisme mag duidelijk zijn. Ook onder de Nederlandse elite heerst een beschamende anti-IsraŽl hetze en is de sympathie voor de fake-Palestijnen groot. Door allerlei lastercampagnes denken mensen dat IsraŽl hetzelfde doet als wat de naziís deden. Europa is onverminderd een broeinestvan antisemitisme en nazistische sympathieŽn. De eeuwenoude antisemitische stereotypes blijken erg hardnekkig.í Kom laten we de Joden de schuld geven van alle ellende in de wereldí. De wereld heeft met het herstel van de staat IsraŽl, een nieuwe voedingsbodem gevonden voor het verspreiden van haat tegen het Joodse volk. Het oude Joodse volk wordt nog steeds bedreigd, beledigd en vernederd. Het antisemitisme/antizionisme verspreidt zich als een kankergezwel over Europa en de rest van de wereld. Het woordďJoodĒwordt weer steeds vaker als scheldwoord gebruikt. De Joodse gemeenschap wordt steeds meer bedreigd en staat bovenaan de ďhitlijstĒ van allerlei antisemitisch tuig.

En dan heb ik het nog niet over de vijandigheid van de Verenigde naties, landen als Iran en de diverse andere islamitische landen die de staat IsraŽl het liefst van de wereldkaart zien verdwijnen.

Het Joodse volk wordt al duizenden jaren vervolgd, beschuldigd van alles. Het is het enige volk in de wereld waarvan door de eeuwen de vernietiging ervan doelstelling is. Toch bestaan ze nog steeds. Wat is het wat de tegenstanders van IsraŽl drijft? Is het omdat God tegen Abraham zei:

Genesis 17:7-8-19-20-21 ďIk zal Mijn verbond oprichten tussen Mij en u en uw nageslacht en hun geslachten, tot een eeuwig verbond. Ik zal aan u en uw nageslacht het land waarin gij als vreemdeling vertoeft het ganze land Kanašn tot een altoosdurende bezitting geven en Ik zal u tot een God zijn.Ē

Is het omdat God IsraŽl Zijn land noemt en de kinderen van IsraŽl Zijn volk?Is het dat God geen ander land op aarde aan een volk in het bijzonder heeft beloofd terwijl dat wel met IsraŽl het geval was?God heeft Zich onlosmakelijk verbonden aan het volk van IsraŽl. Het is God die hen terug heeft gebracht naar de bergen van IsraŽl en hen steeds opnieuw terzijde staat wanneer de vijanden hen probeerden te vernietigen.

Franklin ter Horst