Uit het nieuws 19-09-2018

Door: Franklin ter Horst

Het was op 13 september 2018, 25 jaar geleden dat tijdens een ceremonie in Washington onder leiding van Bill Clinton het Oslo-nepverdrag werd ondertekend. Clinton was ťťn van de Ďarchitectení van dit duivelse document en is daardoor mede verantwoordelijk voor de verschrikkelijke prijs die de kinderen van IsraŽl voor dit document hebben betaald. Het heeft IsraŽl iedere veiligheid ontnomen, ondanks dat het grote delen van het Bijbelse land Samaria en Judea aan het PLO-terreurbewind in Ramallah heeft overgedragen. Juist onder Clintons regeerperiode hebben Arafat en zijn bende alle vrijheid gekregen de Oslo-akkoorden met voeten te treden.

De zon stond stralend aan de hemel en de hele wereld was getuige van de historische handdruk van IsraŽlís premier Jitschak Rabin en terreurmiljardair Arafat. ĎWat een geweldige dag en wat een fantastische overeenkomst.í De strijdbijl tussen IsraŽl en Arafats bende voor eeuwig begraven. De wereld vond het allemaal prachtig en geloofde dat er nu echt iets zou veranderen. Arafat had in een persoonlijke brief immers beloofd dat de terreur tot het verleden zou behoren? Ook beloofde hij de staat IsraŽl te zullen erkennen maar ook dat was een valse belofte. Zoals velen van tevoren hadden voorspeld hield de leugenaar en bedrieger Arafat zich niet aan zijn deel van het verdrag.

Wie kent niet deze foto die op 13 september 1993 werd gemaakt op het gazon voor het Witte Huis in Washington?

Hij beloofde te zullen stoppen met terrorisme maar juist nŠ de ondertekening van het verdrag werd er een periode van door Arafat georkestreerd geweld en dood en verderf ingeluid. Vanaf dat moment vonden er meer aanslagen tegen Israeliís plaats dan ooit tevoren. Het fenomeen van de zelfmoordaanslag deed zijn intrede. Palestijnse terreuraanslagen hebben nadien het leven gekost aan ruim duizend veelal onschuldige IsraŽlische burgers.

Praktisch alle belangrijke uitgangspunten van de Oslo-akkoorden zijn door Arafat en consorten aantoonbaar geschonden, terwijl IsraŽl zich aantoonbaar wel aan de gemaakte afspraken heeft gehouden. Ook Arafats opvolger Mahmoud Abbas (Abu Mazen) is onverminderd doorgegaan met het schenden van de gemaakte afspraken. Met dit akkoord heeft de ďBende van RamallahĒ laten zien wat er allemaal bereikt kan worden met het sluiten van een nepvredesverdrag met IsraŽl: algemene diplomatieke erkenning, miljarden dollars hulp, controle over Gaza en delen van de Bijbelse gebieden Samaria en Judea, gebieden die door Arafat werden omgetoverd tot ťťn groot legerkamp.

De internationale euforie was zo groot dat de Nobelprijscommissie Arafat beloonde met de Nobelprijs voor de vrede, samen met Rabin en Simon Perez en dat terwijl Arafat openlijk verklaarde dat hij de Ďvredesonderhandelingení gebruikte om IsraŽl uiteindelijk te vernietigen. In plaats van de Oslo bepaling terreur organisaties op te ruimen werd er aan een nog veel groter terreur netwerk gebouwd. Een leger van wandelende zelfmoordbommen.

Slechts enkele uren na het handen schudden voor het Witte Huis, zond de Jordaanse tv een boodschap uit in het Arabisch waarin Arafat de zojuist ondertekende overeenkomst, de eerste stap noemde op weg tot vernietiging van de staat IsraŽl. .ĒIk heb met het ondertekenen van de Oslo-akkoorden de eerste spijker aan de Zionistische doodskist getimmerd.Ē Hij herinnerde de kijkers aan het besluit van de PLO in 1974 dat de gebieden die IsraŽlbereidt zal zijn te ontruimen, gebruikt zullen worden als springplank voor de verdere bevrijding van ĎPalestinaí. Een paar weken nŠ het ondertekenen van de Oslo-akkoorden, ging Arafat naar Johannesburg en hield een rede in een moskee, waarin hij zei dat deze akkoorden niets anders zijn dan een list. ďDenken jullie dat ik iets met de Joden ondertekende dat in tegenspraak is met de wetten van de Islam? ďDeze overeenkomst is niets anders dan de overeenkomst tussen onze profeet Mohammed en QuraihsĒ refererend aan de Ďbedriegelijkí gebroken overeenkomst van de oprichter van de islam. In 626 n.Chr, tekende Mohammed het Hudaibiya verdrag met de Quraish leider van Mekka. Hij verbrak de overeenkomst twee jaar later toen zijn leger sterk genoeg was om Quraish te verslaan en te vermoorden. Honderd procent van Israelís ervaringen is dat het PLO-bewind zich tot dusver nog nooit aan hun afspraken hebben gehouden. De Islam accepteert slechts een staakt-het-vuren op ťťn voorwaarde, namelijk wanneer de vijand te sterk is. Het is een tactische keuze. Soms moet de islam instemmen met een staakt-het-vuren onder de meest vernederende condities. Dat mag worden geaccepteerd, omdat Mohammed eens een staakt-het-vuren accepteerde onder vernederende condities.

Het bewind in Ramallah heeft zich op basis van de Oslo-akkoorden verplicht zich te onthouden van alle vormen van ophitsing en vijandelijke propaganda tegen IsraŽl. Het heeft zich verplicht maatregelen te nemen om anderen (zowel personen als organisaties) in de gebieden die onder hun controle staan ervan te weerhouden zich aan het vorenstaande schuldig te maken. Afgesproken is dat hun lesboekjes zouden worden aangepast maar daar is niets van terecht gekomen. In een groot deel van het lesmateriaal wordt het bestaan van IsraŽl volledig genegeerd. Nergens staat iets over IsraŽls recht op bestaan of over een vredesregeling. Er wordt slechts gesproken over de vernietiging van de staat IsraŽl. De Joodse geschiedenis van het land wordt volledig ontkend. Er komen racistische teksten voor waarin de Joden worden aangeduid als stelende veroveraars die moeten worden weggevaagd. Op kaarten in de schoolboeken is de naam IsraŽl niet te vinden en word zionisme met racisme vergeleken.

De verplichting terroristen te arresteren, te vervolgen en te straffen is eveneens niet nagekomen evenals het uitleveren van terroristen aan IsraŽl en het in beslag nemen van illegale vuurwapens. In de praktijk heeft Arafat deze verplichtingen vanaf de ondertekening van de Beginselverklaring op 13 september 1993 stelselmatig met voeten getreden. Documenten uit de archieven van het in de zomer van 2001 door IsraŽl gesloten OriŽnt House in Jeruzalem, maken duidelijk dat Arafat al in 1995 de 2e intifada aan het voorbereiden was. Een van de meest grove schendingen is de weigering het systematisch en effectief bestrijden van terroristische organisaties en hun infrastructuur. Ook is het PLO handvest (ondanks vele beloften nooit herroepen) en is nog steeds onveranderd een regelrechte en juridisch bindende oorlogsverklaring. Het handvest spreekt van een eventuele ďGefaseerde bevrijding van PalestinaĒ. Alles wordt met voeten getreden en de wereld zwijgt!

In november 1993 voorspelde Kolonel Ron Naveh van het IsraŽlische leger al dat de Oslo-overeenkomst op een ramp voor de veiligheid van IsraŽl zou uitdraaien. Negen maanden later, in mei 1994 ondertekenden tientallen IDF-officieren een protestadvertentie, die verscheen in IsraŽlische kranten. De publieke opmerking vermeldde: ďde overgave aan terreur is het enige wat bereikt is met de onderhandelingen met de PLO, die onze overlevering bedreigt. Handen schudden met terroristen betekent dat de terreur gewonnen heeft." In september 1994 stuurde Arafat een telegram naar zijn vriend, de voormalige Iraakse dictator Saddam Hoessein, waarin hij hem verzekerde dat het gevecht voor ĎPalestinaí net begonnen was en niet zou eindigen voordat Jeruzalem zou zijn bevrijd. Zelfs gematigde Arabieren vroegen zich in verbijstering af hoe IsraŽl een overeenkomst kon tekenen met de Ďmisdadigerí Arafat.

Sinds Oslo zijn vele Joodse dorpen, kibboetsim etc., beveiligd met hekken, prikkeldraad, slagbomen en wachthuisjes om de moordende en stelende PLO-bewoners de toegang te beletten. In de PLO-dorpen is deze beveiliging niet nodig omdat Joden niet gaan moorden en stelen in Arabische dorpen.

De Verenigde Naties en diverse wereldleiders noemden de kliek rond Arafat ineens Ďde Palestijnse Autoriteití. Op de PLO-radio en televisie was de hele dag te horen: yihad, yihad, doodt de kruisvaarders en doodt de Joden. Desondanks stroomde het geld binnen uit Amerika en Europa. Terwijl het Arafat was toegestaan in totaal 24.000 Ďpolitieagentení aan te stellen in het gehele onder zijn controle staande gebied, om hem te beschermen en het terrorisme uit te schakelen, zwierven er binnen twee jaar alleen al in Gaza 25.000 zogenaamde politieagenten door de straten. In mei 1995 telde Jericho- de ooit zo vredige stad van 12.000 inwoners- meer dan 1000 PLO-agenten (lees terroristen) die door de bevolking werden beschuldigd van moord, verkrachting en plundering naar willekeur. Tijdens "Operation Defensive Shield" in Ramallah in het voorjaar van 2002, werden door het IDF tijdens een huis aan huis controle in praktisch ieder huis wapens aantroffen. De IDF-militairen ontdekten in een tijdsbestek van slechts enkele dagen, 1500 geweren.

Wat door de samenstellers van de Oslo-akkoorden is voorgesteld als een vredesakkoord is in werkelijkheid een akkoord gebleken waarin de aartsterrorist Arafat ongestraft zijn misdaden kon opvoeren en zelfmoordenaars het leven van de kinderen van IsraŽl kon laten verwoesten. Hij zag zich kans om op een geraffineerde manier de wereldopinie tegen IsraŽl te mobiliseren. Zoals gezegd hebben ruim 1000 IsraŽliís het leven verloren door het duivelse Oslo-document en onderzoek heeft uitgewezen dat in de jaren daarna minstens een half miljoen IsraŽliís traumaís hebben opgelopen. Zij die verantwoordelijk zijn voor deze terreur zijn schuldig aan misdaden tegen de menselijkheid het zijn criminelen en massamoordenaars. De eindeloze door Clinton georkestreerde gespreksronden tussen IsraŽl en Arafats terreurkliek dienden er slechts toe, de positie van IsraŽl te verzwakken.

Slick Willy Bill Clinton en Arafat

In een vlaag van totale verstandsverbijstering noemde Bill Clinton in een artikel op 4 november 2010 in de New York Times, de huidige terreurbaas Mahmoud Abbas de best (denkbare partner) voor IsraŽl.

Franklin ter Horst