Uit het nieuws 03-02-2020

Door: Franklin ter Horst

De huichelaar Macron op bezoek bij Shoah-ontkenner Mahmoud Abbas

Zeer opvallend was de aanwezigheid van de Franse leider Macron tijdens het Vijfde Wereld Holocaust Forum, ter gelegenheid van de 75e verjaardag van de bevrijding van het vernietigingskamp Auschwitz, in Jeruzalem. Tijdens een bezoek aan de Sint-Annakerk in het Moslim Kwartier van de Oude Stad in Jeruzalem, voerde hij een doorzichtig theaterstukje op door IsraŽlische veiligheidsagenten te sommeren Frans grond≠gebied te verlaten terwijl deze bezig waren zijn veiligheid te bewaken. De Sint-Annakerk is een 12e-eeuwse, rooms-katholieke basiliek wat in 1856 door de Ottomaanse Sultan AbdŁlmecid I aan de Franse regering is geschonken en wordt sindsdien als soeverein Frans grondgebied beschouwd. Zij voorganger Jacques Chirac was kennelijk zijn inspirerende voorbeeld want ook die weigerde tijdens zijn bezoek aan Jeruzalem in 1996, de kerk binnen te gaan totdat IsraŽlische soldaten die hem vergezelden vertrokken.

De IsraŽlische politie gaf later een verklaring uit waarin ze stelden dat de Fransen zich hadden verontschuldigd voor het gedrag van hun president, maar Macron's kantoor weerlegde dit door elke vorm van spijt van zijn kant heftig te ontkennen. Terwijl Macron in Jeruzalem de indruk gaf begaan te zijn met het gruwelijke lot van de Joden tijdens de Shoah, ging hij na afloop van de herdenking op bezoek in Ram-allah om daar de Shoah-ontkenner Mahmoud Abbas te knuffelen. De man dus die hetzelfde doel nastreeft als Hitlers plan het Joodse volk volledig van de aardboden te laten verdwijnen.

Macron maakte daarmee zijn bezoek aan de herdenking in Jeruzalem tot een aanfluiting. Het is inmiddels al lang geen geheim meer dat Abbas een boek heeft geschreven waarin hij de belangrijkste feiten over de Shoah ontkend. In dit boek schrijft Abbas dat er niets klopt van het verhaal dat er 6 miljoen Joden in Hitlers vernietigingskampen zijn omgebracht. Hij verwerpt de Shoah als een 'mythe' een 'fantastische leugen', en beweerde dat zionistische agitatie de oorzaak van de Shoah was geweest.

Om de wereldleiders en de mainstream media te misleiden bewijst Abbas af en toe lippendienst tijdens de Shoah herdenkingen, althans wanneer hij zijn toespraken in het Engels houdt. Dan liggen de journalisten van de mainstream media aan zijn lippen om zijn teksten te citeren. Maar in het Arabisch zegt hij altijd wat anders en daar schenken ze geen aandacht aan.

Dat zijn uitspraken in het Engels niets anders dan theater zijn werd nog eens goed duidelijk op 30 april 2018 toen Abbas in een ongelooflijk antisemitische tirade de Joden ervan beschuldigde zelf schuld te hebben aan hun eigen bijna-uitroeiing in de nazi-Holocaust. In een onsamenhangende toespraak tot de Palestijnse Nationale Raad in Ram-allah, benadrukte Abbas dat de Shoah niet het gevolg was van antisemitisme van de nazi's, maar eerder van het 'sociale gedrag, (het heffen van) rente en financiŽle zaken' van de Joden. Het was weer ouderwets antisemitisch gebazel wat de terreurbaas ten gehore bracht. Het doel van de terreurbaas was om zijn toehoorders ervan te overtuigen dat het Joodse volk niet het recht heeft om in het Heilige Land te leven, en blijkbaar ook niet het recht om te leven. Ondertussen blijven zijn officiŽle regerings≠woord≠voerders in het Arabisch zeggen dat de Holocaust nooit heeft plaatsgevonden, of als alternatief, dat de Joden het verdienden.

De bijeenkomst in Jeruzalem werd ook breed besproken in de Palestijnse Al-Hayat Al-Jadida media. In een van de artikelen verwees Muwaffaq Matar lid van de Fatah-terreurbeweging waar Mahmoud Abbas de leider van is, naar Abbasí boek "The Secret Relationship Between Nazism and Zionism.Ē

Abbas met beide handen wild gebarend tijdens zijn Ďgeschiedenislesí tegenover de samenkomst van de Palestijnse Nationale Raad [beeldbron: AFP/Abbas Momani]

Ontkenning van de Shoah (negationisme) is niets anders dan antisemitisme en een instrument om IsraŽl onwettig te verklaren. Shoah-ontkenners vergiftigen het denken van het onkundige voetvolk die op hun beurt als nuttige idioten meehelpen leugens tot waarheid om te turnen.

Om zijn sympathie te laten blijken voor de Bašl-aanbidders bezocht Macron ook het graf van terreurmiljardair Jasser Arafat, de man wiens handen dropen van het bloed van onschuldige IsraŽlische burgers.

De diverse Franse leiders hebben nooit geheimzinnig gedaan over hun sympathie voor de terreurleiders in Ram-allah. Zo honoreerde de voormalige Franse president de aartsterrorist Arafat door hem met een regeringsvliegtuig uit Amman (JordaniŽ) op te halen om hem in een Frans ziekenhuis door Franse artsen te laten behandelen. Dat mocht echter niet baten want de terreurleider stierf op 11 november 2004, in het ziekenhuis te Clamart in Frankrijk. De prominenten stonden aan zijn ziekbed en kwamen tranen te kort toen de veelgeprezen aartsterrorist kwam te overlijden. Ze konden hem niet helpen in zijn eigen rijk waar slechts is gewerkt aan dood en vernietiging. In zijn rijk waar kinderen werden/worden gehersenspoeld om zelfmoordenaar te worden en zich op te blazen tussen onschuldige IsraŽlische burgers om vervolgens als helden te worden vereerd.

Chirac noemde hem echter een man van moed en overtuiging die de strijd voor een Palestijnse staat belichaamde en maakte zelfs een diepe buiging voor hem! Na het overlijden van Arafat gaf de Franse regering een ďpolitiekĒ overlijdenscertificaat van hem af met daarop Jeruzalem als de stad van zijn geboorte. Maar Arafat is op 4 augustus 1929 geboren en getogen in Cairo Egypte. Zijn werkelijke naam is "Abd al Rachman abd al-Rauf Arafat al-Koed Al Hoesseini". Frankrijk heeft er alles aan gedaan Arafats misdaden wit te wassen.

Macron was trouwens niet de enige bezoeker op het ďVijfde Wereld Holocaust ForumĒ die een ontmoeting had met Abbas want ook de Russische president Vladimir Poetin, de Britse troonopvolger, prins Charles en de Australische gouverneur-generaal David Hurley, gingen bij hem op bezoek.

Macron verschild in geen enkel opzicht van voorgaande Franse leiders ten aanzien van IsraŽl, want diverse Franse leiders staan al jaren bekend om hun pro-Palestijnse en anti-IsraŽl houding. Reeds in het begin van de zesdaagse oorlog in 1967 besloot Frankrijk tot het instellen van een wapenembargo tegen IsraŽl. Het embargo werd later permanent beleid. In 1973, tijdens de Yom Kippoer Oorlog, weigerde Frankrijk landingsrechten te verlenen aan Amerikaanse bevoorradingsvluchten naar IsraŽl. De Franse leiders werden later fanatieke supporters van de Palestijnse terreurbendes onder leiding van Jasser Arafat. In 1982 redde Frankrijk Arafat, toen hij belegerd werd door IsraŽlische strijdkrachten in Beirut, nadat Arafat Libanon in een hel had veranderd met duizenden slachtoffers. Ze hielpen hem naar TunesiŽ te vluchten om vandaar zijn opruiende activiteiten voort te kunnen zetten.

Arafat was ook al een persoonlijke vriend van de voormalige Franse president en 33į Vrijmetselaar (Grand Orient Lodge) FranÁois Mitterrand. Al in 1981 genoot het PLO-kantoor in Parijs officiŽle erkenning die grensde aan het niveau van een ambassade. In 1988 ontving FranÁois Mitterand hem bij een staatsbezoek in Parijs, en verschafte hem alle egards die een staatshoofd ten deel kunnen vallen.

De Franse geschiedenis kent een hele serie antisemieten waaronder Voltaire. Deze schreef het volgende in ťťn van zijn artikelen, ďToleranceĒ: Ē Met spijt spreek ik over de Joden: dit volk is, in menig opzicht, het verwerpelijkste dat ooit de aarde heeft bevuild ď. De Franse historicus Lťon Poliakov noemt Voltaire ďde ergste Franse antisemiet van de 18de eeuw ď. Praktisch alle Franse filosofen uit die tijd waren Jodenhaters. Bovendien maakt deFranse overheid zich al jaren schuldig aan het demoniseren van IsraŽl. Het Franse Ministerie van Buitenlandse zaken zegt dat de Joodse dorpen in Samaria en Judea, het oostelijk deel van Jeruzalem en Golan hoogvlakte, zijn gebouwd op door IsraŽl bezet land, wat illegaal is volgens het internationaal recht. Mensen die dit fake-nieuws verspreiden weten niets van de geschiedenis en niets van het internationaal recht in deze kwestie en doen ook geen enkele moeite zich hierin te verdiepen. De Franse regering waarschuwt haar inwoners niet te investeren in deze gebieden.

Een van de dieptepunten in de Frans-IsraŽlische relaties werd bereikt toen Chirac in oktober 1996 (drie weken voor zijn bezoek aan IsraŽl) Arafat belde en hem zijn steun aanbood nadat bekend was geworden dat de Palestijnse-politie het vuur had geopend op IsraŽlische burgers en soldaten waarbij 16 IsraŽlische veiligheidsagenten werden gedood. Tijdens zijn bezoek aan IsraŽl sprak Chirac wel met het terreurbewind van Arafat, maar weigerde de Knesset te woord te staan. De Franse politiek is er altijd op gericht geweest haar oliebelangen en wapenmarkt veilig te stellen en te schitteren op het wereldtoneel. Om die idealen te bewerkstellingen voert Frankrijk al jaren een pro-Palestijns en pro Arabische buitenlandse politiek. Een vriendelijke houding tegenover de ďBende van RamallahĒ blijkt voor de Franse leiders al jaren een uitstekend visitekaartje bij de Arabische landen!

Jacques Chirac met zijn grote vriend Jasser Arafat

Vooral na het begin van de "Tweede intifada" in september 2000, wordt er een anti-Joodse hetze gevoerd die niet zonder gevolgen is gebleven voor de Frankrijk wonende Joden. Ze werden/worden voor ďsmerige JoodĒ uitgescholden, aangevallen in de bus en de metro, op weg naar school of in de trein. Naast Joodse burgers moeten ook Joodse scholen, begraafplaatsen en synagogen het ontgelden.

Diverse Franse hoogwaardigheidsbekleders behouden zich het recht voor antisemitische uitspraken te doen. Wie pro-IsraŽl is moet dat verbergen, of omgaan met dreiging en de gevolgen.

De voormalige IsraŽlische premier Ariel Sjaron werd door de toenmalige Franse ambassadeur in Tel Aviv Gťrard Araud, voor schoft uitgemaakt en kwam IsraŽl weg met de kwalificatie "paranoÔde". De Franse ambassadeur in Londen, DaniŽl Bernard, noemde IsraŽl al eens "een lullig klein schijtlandje dat de wereld naar het gevaar van een Derde Wereldoorlog voert." De voormalige Franse president Nicolas Paul Stťphane SarkŲzy de Nagy-Bosca (Nicolas Sarkozy) zei dat indien het Ďvredesprocesí met de Palestijnen mocht falen, de verantwoordelijkheid daarvoor bij premier Benjamin Netanyahu gezocht moest worden. Hij beschuldigde de IsraŽlische regering ervan te weinig te doen aan het bevorderen van het Ďvredesprocesí door onder meer door te gaan met de uitbreiding van de woningbouw in wat hij volledig ten onrechte de ĎPalestijnse gebiedení noemde. Ook de vorige Franse regering onder leiding van FranÁois Hollande, een stroman van de Bilderberg kliek, handhaafde dit beleid en deed in de praktijk nauwelijks iets om de Joden tegen de groeiende discriminatie en haat te beschermen.

Frankrijk is een land waar communistische burgemeesters Palestijnse moordenaars van Joden tot ereburgers maken. Journalisten in Frankrijk zijn "bijna unaniem anti-IsraŽl". Voormalige Franse ambassadeurs publiceren regelmatig opiniestukken in Le Monde waarbij IsraŽl het moet ontgelden. Ze noemen de afwezigheid van een staat voor de Palestijnen ongeveer het ergste wat er is, terwijl een opiniepeiling in juni 2015 uitwees dat een meerderheid van de Arabische inwoners van het oostelijk deel van Jeruzalem liever burgers van IsraŽl worden genoemd dan in een Palestijnse staat te willen leven. Ze hebben geen enkele behoefte te leven in een staat waar het doden van Joden als hoogste prioriteit geldt.

Voor de Franse ambassadeurs bestaan de Palestijnse messentrekkers en ander moorddadig tuig kennelijk niet. Ze klagen eindeloos over de moeilijke omstandigheden waaronder de Palestijnen moeten leven. Wat ze willen is dat Frankrijk onmiddellijk overgaat tot erkenning van een Palestijnse staat en alle landen van de Europese Unie dit volgen. Ook willen ze opschorting van de associatieovereenkomst tussen de Europese Unie en IsraŽl en een einde aan de economische en wetenschappelijke samenwerking tussen de Europese Unie en IsraŽl. Wat deze ambassadeurs voorstellen is niets anders dan het kweken van haat tegen de staat IsraŽl en het aanwakkeren van antisemitisme. Antisemitische daden zijn in 2019 in Frankrijk met 27% toegenomen.

Doomsday Clock 20 seconden vooruit gezet

 

De Doomsday Clock is op 24 januari 2020 twintig seconden vooruit gezet. Het is nu officieel 1 minuut en 40 seconden voor twaalf. Nog nooit in zijn bestaan stond de Doomsday Clock, het symbool waarmee een aantal wetenschappers de toestand in de wereld aangeven, zo dicht bij middernacht. Het opschuiven van de klok richting twaalf uur, geeft aan dat het gebruik van kernwapens door de wereldmachten als een reŽle mogelijkheid moet worden beschouwd. Ook maakt men zich met name zorgen over de nucleaire ambities van landen als Noord-Korea en Iran.

 

Doomsday Clock 2020

 

Vanaf het moment dat de eerste atoomwapens zijn ontwikkeld, beschikt de wereld over het vermogen het hele menselijk geslacht weg te vagen. Het lijkt een vingerwijzing naar de catastrofes die in het boek Openbaring worden beschreven waarin de komst van de ruiter op het rossig/rode paard wordt aangekondigd.

Openbaring 6:4 ďEn een tweede, een rossig paard, kwam, en hem, die erop zat werd gegeven de vrede van de aarde weg te nemen, en dat zij elkander zouden slachten, en hem werd een groot zwaard gegeven.Ē

Hoewel Openbaring melding maakt van een rossig paard, meldt de Statenvertaling dat dit paard en rode kleur heeft. Rood is de kleur van bloed, want de ruiter die op het rode paard zit, zal immers een onbeschrijflijk bloedvergieten op de hele aarde veroorzaken zoals nooit eerder is geweest. Rood is ook de kleur van Gods tegenstander, de grote draak, het beest, de zonde, de onreinheid, het onheil en het verderf.

De vuurrode kleur van het paard, symboliseert niet alleen het doel van zijn verschijning, namelijk het aanrichten van een ongekend bloedbad wereldwijd, maar laat daarmee ook zien wie zijn opdrachtgever is: de vuurrode draak! Deze tekst in Openbaring maakt duidelijk dat er vrede was anders kun je de vrede niet wegnemen. Aan de korte periode van de schijnvrede, die door de ruiter van het witte paard bewerkt werd wordt abrupt een eind gemaakt door de ruiter op het rode paard, want deze ruiter krijgt macht om de vrede van de aarde weg te nemen. De ruiter op het rode paard trekt uit met de opdracht, de vrede, en daarmee ook de rust, de harmonie en onderlinge verstandhouding van de mensen weg te nemen, de orde te verstoren, chaos en wanorde te creŽren, verwarring te zaaien en de volken en natiŽn tegen elkaar en tegen God op te zetten.

 

In het rossig paard en zijn ruiter is de opkomst van de werelddictator (antichrist) te zien. De mensen zullen tegen elkaar opstaan. Er zal sprake zijn van oorlog, opstanden tegen corrupte overheden, strijd van broeder tegen broeder, medemens tegen medemens en oorlog. Dit zal politieke, economische en sociale ontredderingen tot gevolg hebben.

De omschrijving van het zwaard dat de tweede ruiter gegeven wordt, geeft de meest duidelijke aanwijzing over de aard van de slachtingen. Het zwaard dat hem gegeven wordt is niet het gewone oorlogszwaard, maar het grote zwaard van iemand die macht heeft over leven en dood. Het gaat in deze profetie niet alleen om oorlogen tussen de legers van verschillende landen, maar ook om slachtingen tussen mensen en groepen onderling. Dit zwaard verzinnebeeld onlust, moordzucht en geweldpleging. Als mensen tegen elkaar opstaan en het hele maatschappelijke leven wordt ontwricht, raakt ook de economie in het slop en ontstaat er chaos.

Dat duidt niet alleen op burgeroorlogen of conventionele conflicten, maar onmiskenbaar op een wereldoorlog waarbij het denkbaar is dat er atoomwapens in gezet zullen worden. Er bestaat nu een ideale voedingsbodem voor chaos, ineenstorting, en oorlog.

 

Franklin ter Horst