Spectaculaire acties van het IsraŽlische leger

 

Door: Franklin ter Horst (Aangemaakt: januari 2002) (Laatste bewerking: 11 januari 2015)

 

 

Operatie Blue Bird

 

In 1966, midden in de Koude oorlog en een jaar voor IsraŽls Zesdaagse oorlog, lukte het IsraŽl om met een spectaculaire actie de hypermoderne in Rusland geproduceerde Russische MIG 21 straaljager in bezit te krijgen. Operatie Blue Bird begon met het verzoek van Ezer Weizman commandant van de IsraŽlische luchtmacht aan Meir Amit, toenmalig hoofd van de Mossad, om een Mig-21 voor hem te bemachtigen. Vervolgens kreeg Rehavia Vardi de opdracht deze taak uit te voeren. Dit geavanceerde vlaggenschip van de Sovjet Unie was in gebruik in diverse Arabische landen. De Mig-21 werd beschouwd als het beste gevechtsvliegtuig tijdens de Koude Oorlog. Washington had geen idee wat het geheim achter dit toestel was en hoe er tegenop getreden moest worden. De Mossad wist dat Egypte 34 van deze Mig-21 straaljagers bezat, SyriŽ 18 en Irak 10. De Mossad had een Joodse zakenman als contactpersoon in Irak en deze Josef Shemesh had omgang met de schoonzuster van Kapitein Munir Redfa, een Iraakse luchtmacht piloot.

 

Shemesh ontdekte dat Redfa gefrustreerd was vanwege het feit dat hij geen kans maakte op promotie in het Iraakse leger als gevolg van zijn christelijke achtergrond. Ook was Redfa enthousiast geraakt over het leven in het Westen na een bezoek aan de Verenigde Staten als onderdeel van een militaire opleiding. Josef Shemesh bracht de piloot in contact met de Mossad en deze regelde een reis voor hem naar Rome waar hij een ontmoeting had met een piloot van de IsraŽlische luchtmacht. Deze vloog met hem naar IsraŽl waar hij drie dagen verbleef. De toenmalige IsraŽlische premier Levy Eshkol werd pas een maand voor de operatie van de plannen van de Mossad op de hoogte gebracht en nadat Redfaís familie uit Irak was weggehaald. Na zijn bezoek aan IsraŽl keerde Redfa naar Irak terug om zijn gewaagde avontuur ten uitvoer te brengen. Op de ochtend van dinsdag de 16 augustus 1966, landde hij met de fel begeerde Russische Mig-21 straaljager op de IsraŽlische luchtmachtbasis in Hatzor.

 

Russische MIG-21 straaljager

 

Nadat IsraŽlische technici het vliegtuig volledig in kaart hadden gebracht, werd het toestel als Ďgeschenkí aan Amerika overgedragen. Op deze manier kregen de Amerikanen de kans om het superieur geachte Russische gevechtsvliegtuig te bestuderen en een afweermechanisme te ontwikkelen. Deze deal maakte een einde aan het 20-jarige wapenembargo van de VS tegen IsraŽl. Als dank kreeg de IsraŽlische luchtmacht, die tot dan toe alleen over de Franse Mirage en Vautour-toestellen beschikte, Amerikaanse Phantom- toestellen. In de Zesdaagse Oorlog van 1967 gebruikte IsraŽl haar kennis om de talrijke vijandige Migs uit te schakelen. De IsraŽlische actie hielp de Amerikanen in hun strijd tegen het communistische Rusland. Na het onderzoek van de Amerikanen kreeg IsraŽl het toestel terug waar het werd geplaatst in het IAF museum in Hatezrin. De Iraakse piloot, Redfa, en zijn familie, verliet IsraŽl na een kort verblijf om zich in een westers land te vestigen, waar Redfa later stierf aan een hartaanval.

 

Operatie Entebbe

Op 27 juni 1976 werd Vlucht 139 van Air France met 246 passagiers aan boord waaronder 103 Joodse passagiers, dat op weg was van de IsraŽlische luchthaven Ben Goerion via Parijs naar Athene, gekaapt door de 28-jarige Brigitte Kuhlmann en haar 27-jarige vriend Wilfred BŲse leden van de West-Duitse terroristische groep Revolutionšre Zellen (RZ). Deze groep was een extreemlinkse buitengewoon gewelddadige groepering gelieerd aan de beruchte Baader-Meinhofgroep rond Andreas Baader en Ulrike Meinhof.

Bij de tussenstop in Athene kwamen 6 Arabische terroristen van de PFLP (Volksfront Bevrijding Palestina) aan boord om de beide Duitsers te assisteren. De bewapende kapers gaven de piloot opdracht om door te vliegen naar Benghazi in LibiŽ om bij te tanken. Hier lieten de kapers een jonge zwangere vrouw vrij. Het vliegtuig vertrok opnieuw en landde in de ochtend van 28 juni 1976 op de luchthaven van Entebbe in Oeganda. In die periode was dictator Idi Amin (1928 ó 2003) aan de macht die van 1971 tot 1979 president was van Oeganda. Zijn regime wordt algemeen als ťťn van de bloedigste in de moderne Afrikaanse geschiedenis beschouwd. Hij droeg de bijnaam ĎSlachter van Afrikaí: onder zijn bewind werden circa 300.000 mensen vermoord. Amin was bevriend met aartsterrorist Jasser Arafat en steunde diens terreur tegen IsraŽl. De kapers wisten zich daarom vrij zeker van hun zaak.

Op het vliegveld van Entebbe werden de Joodse passagiers (bij sommige van hen stond het nummer uit het concentratiekamp nog op hun armen getatoeŽerd) van de niet-joodse passagiers gescheiden en de niet-joodse passagiers vrijgelaten. De kapers eisten van de bemanning het toestel te verlaten, maar deze weigerden. Wilfried BŲse eiste de vrijlating van 53 personen waaronder 40 Arabische terroristen in IsraŽlische gevangenissen, ťťn in Frankrijk en vijf in Kenia. Ook eiste hij ook de vrijlating van een aantal beruchte Duitse terroristen die in Duitse gevangenissen levenslange gevangenisstraffen uitzaten. Het ging om Jan-Carl Raspe, Ingrid Schubert en Werner Hoppe van de Duitse RAF (Rote Armee Fraktion) Fritz Teufel, Ralf Reinders en Inge Viett van de extreemlinkse stadsguerrillagroep de ĎBewegung 2. Junií die sinds de bomaanslag van 5 juni 1974 op het Turkse consulaat in Bonn achter de tralies zaten.

De Mossad besloot tot actie over te gaan nadat de terroristen dreigden de Joodse passagiers te zullen vermoorden wanneer hun eisen niet zouden worden ingewilligd. In het plan werd rekening gehouden met de mogelijkheid van een treffen met Oegandese troepen. IsraŽlische transportvliegtuigen brachten vervolgens 100 leden van een speciale elite-eenheid van het IsraŽlische leger over een afstand van 4000 kilometer naar Oeganda.In de nacht van 3 op 4 juli 1976 gingen ze tot de aanval over en wisten ze de gijzelaars te bevrijden die onder een kogelregen in de vliegtuigen werden geladen en via Nairobi naar IsraŽl gevlogen. De hele operatie duurde circa 90 minuten. Bij de actie vielen in totaal 56 doden waaronder 45 Oegandese militairen, de acht terroristen waaronder Wilfried BŲse en zijn vriendin Brigitte Kuhlmann en drie gijzelaars.

Ook werden er 30 Russische MIG 17 en MIG 21 straaljagers van de Oegandese luchtmacht vernietigd. …ťn van de gegijzelden, de 75 jarige weduwe Dora Bloch, was de dag voor de bevrijding onwel geworden en opgenomen in het Mulago hospitaal van Kampala.Dora Bloch woonde Tel Aviv en was op weg naar New York voor het huwelijk van haar jongste zoon. In juli 1977 vertelde oud-minister voor Gezondheid van Oeganda Henry Kyemba, de toenmalige Openbare Aanklager van het Oegandese Ministerie van Justitie, aan de Human Rights Commissie van Oeganda, dat Dora Bloch op bevel van president Idi Amin op 4 juli 1976  (kort nadat de IsraŽliís met het vliegtuig en gegijzelden aan boord Entebbe had verlaten) van haar ziektebed was gehaald en vermoord werd door twee legerofficieren van het Oegandese leger. In mei 1979 werden 32 km ten oosten van Kampala haar stoffelijke resten door pathologen geÔdentificeerd, nadat een oorlog tussen Oeganda en Tanzania een eind had gemaakt aan de dictatuur van Idi Amin. De stoffelijke resten van Dora Bloch werden vervolgens naar IsraŽl overgebracht en met staatseer begraven in Jeruzalem op de Mount of Quietudes.

Aan de kant van de IsraŽlische troepen vielen vijf gewonden en werd de leider van de bevrijdingsactie, de 30-jarige commandant Lt.Col. Yonatan Netanyahu gedood. Yonatan was de broer van de huidige premier Benjamin Netanyahu. Om hem te eren werd de naam van de bevrijdingsactie, ĎOperation Thunderboltí, later veranderd in ĎOperation Jonathaní. Zie ook: http://www.answers.com/topic/operation-entebbe en Antisemitisme, een oude bekende van links (gijzeling Entebbe 1976) van 1 februari 2009. De operatie werd meermalen verfilmd. Op 12 januari 2012, ging de documentaire film ĎFollow Me: The Yoni Netanyahu Storyí in premiŤre op het New York Jewish Film Festival 2012. De documentaire brengt ook zeldzame beelden van de Zesdaagse Oorlog van 1967 en van de Operatie Entebbe van 1976 zŤlf, zoals die destijds werd verslagen door de legendarische journalist Walter Cronkite. De schrijver Jitschak David doet in de roman ĎGegijzeld in Entebbeí verslag van de kaping.

Het bombardement van de Osirak kernreactor in Irak

De Osirak-kernreactor was van Franse makelij en gebouwd in 1977 als onderdeel van een overeenkomst tussen de Franse premier Jacques Chirac en de Iraakse dictator Saddam Hoessein. Volgens de Iraakse regering diende de centrale uitsluitend voor het vreedzaam gebruik van kernenergie. Maar de toenmalige IsraŽlische premier Menachem Begin verklaarde dat de in aanbouw zijnde centrale slechts bedoeld was voor de ontwikkeling van atoomwapens en gaf de opdracht de centrale met een precisiebombardement te verwoesten. Begin sprak van een ďdefensieve actieĒ omdat IsraŽl door de plannen van Saddam Hoessein gedwongen werd actie te ondernemen. In een verklaring in het officiŽle orgaan van de Iraakse Baath-partij in 1980 werd duidelijk dat de Osirak reactor bestemd was om tegen, wat men noemde, de zionistische vijand op te treden.

Jacques Chirac en Saddam Hoessein toosten op het gesloten contract

De IsraŽlische commandoactie vond plaats op zondag 7 juni 1981 onder de naam Operatie Opera nadat Saddam Hoessein had gedreigd IsraŽl met vier atoombommen te zullen vernietigen. Er was voor de zondag gekozen om zo weinig mogelijk personeel te treffen omdat verondersteld werd dat ze die dag vrij zouden hebben. Tevens was gekozen voor een bombardement vůůr de reactor in bedrijf kon worden genomen om, zo luidde de verklaring, nucleaire besmetting van de omgeving en daarmee honderden burgerslachtoffers te voorkomen.

Acht F-16 jachtbommenwerpers en zes F-15 escortevliegtuigen van de IsraŽlische luchtmacht (IAF) vertrokken vanaf de luchtmachtbasis Etzion in de SinaÔwoestijn voor een vlucht van 1100 kilometer naar de Osirak reactor via de luchtruimen van JordaniŽ, Saoedi-ArabiŽ en Irak. Om de Saoedi's te misleiden deden de piloten zich voor als JordaniŽrs, onder meer door hun onderling radiocontact in het Arabisch te voeren. Bovendien vlogen ze op een hoogte van circa 240 meter boven de woestijn waardoor de kans groot was niet opgemerkt te worden door de grondstations en door Amerikaanse AWACS-toestellen die boven Saoedisch grondgebied patrouilleerden.

De vliegroute van de IsraŽlische vliegtuigen.

Een van de piloten in de operatie was Ilan Ramon, die later IsraŽls eerste astronaut zou worden en in februari 2003 stierf in de ramp met de Spaceshuttle Columbia. De reactor werd vervolgens volledig verwoest zonder verliezen aan IsraŽlische kant. Alle vliegtuigen keerden veilig naar hun basis terug.

De wereld reageerde geschokt en verontwaardigd vanwege wat men noemde, de ongehoorde brutaliteit van de IsraŽlische actie. De Arabische landen, Frankrijk, Engeland, de Verenigde Staten en het Internationaal Atoomagentschap reageerden woedend op de aanval en trok de beschuldiging van IsraŽl dat Saddam werkte aan de ontwikkeling van atoombom in twijfel omdat Irak in 1970 het verdrag tegen de verspreiding van kernwapens had ondertekend. De Veiligheidsraad van de Verenigde Naties nam unaniem resolutie 487 aan waarin de aanval werd veroordeeld. Maar wanneer Menachem Begin deze beslissing niet had genomen, dan zou de Iraakse reactor een ernstige bedreiging zijn geworden voor het hele Midden-Oosten.

Toen men de toenmalige inspecteur-generaal GrŁmm van het Atoomagentschap later confronteerde met de feiten dat Irak hoogverrijkturanium had verkregen en het de beschikking had over splijtstoffen, was GrŁmms reactie ďdaarover heeft niemand mij ooit geÔnformeerdĒ. Maar meneer sprak de waarheid niet, want IsraŽl had tot in detail alle informatie waarover het beschikte, aan het Bureau voor Atoomenergie doorgespeeld, zonder dat daar iets mee gedaan werd. Zo konden de Fransen ongestoord doorgaan met de bouw van de centrale waarvoor het materiaal door Rusland en andere landen werd geleverd. De vernietiging van de centrale staat nog altijd te boek als ťťn van de meest gedurfde en succesvolste luchtaanvallen uit de moderne geschiedenis. De IsraŽlische toestellen moesten honderden kilometers vijandelijke radarsystemen ontwijken en voerden een bijna onmogelijk geachte operatie uit, die over de hele wereld veel indruk maakte, met name in militaire kringen.

 

Menachem Begin

 

Uit openbaar geworden documenten die het Amerikaanse Pentagon heeft vrijgegeven, is gebleken dat vier maanden voor de Iraakse inval in Koeweit, Saddam Hoessein in 1990 in een gesprek met vliegtuigkaper en aartsterrorist Jasser Arafat heeft gezegd van plan te zijn geweest chemische strijdmiddelen tegen IsraŽl te gebruiken.†† De opname van deze gesprekken behoort tot de documenten die door de Amerikanen zijn ontdekt op 13 april 2003 in het hoofdkwartier van de Iraakse geheime dienst.De spionnen van Saddam verzamelden informatie over tientallen instellingen in IsraŽl die met infrastructuur, verkeer, religie en wetenschap te maken hadden. Bij het verzamelen van al deze informatie blijken de Irakezen eveneens gebruik te hebben gemaakt vanďForce 17Ē de persoonlijke lijfwacht van Arafat.

 

Irak eist van IsraŽl een schadevergoeding voor het vernietigen van de Osirak centrale. De Iraakse regering heeft begin januari 2010 het ministerie van Buitenlandse zaken opdracht gegeven, de hulp van de Verenigde Naties in te roepen om te onderzoeken of IsraŽl verplicht kan worden tot een schadeloosstelling. Irak beroept zich daarbij de VN resolutie waarin IsraŽl is veroordeeld voor het bombardement. Bagdad wil dat de VN een comitť in het leven roepen om te onderzoeken hoe groot de schade precies is, inclusief de mogelijke opbrengsten, om vervolgens het schadebedrag bij IsraŽl te claimen.

Onderschepping ďKarina AĒ.

In de vroege ochtend van donderdag 3 januari 2002 enterde een groep commandoís van de IsraŽlische marine tijdens een spectaculaire operatie in de Rode zee het schip de "Karina A ". Het schip was met 50 ton militaire uitrusting waaronder 2500 Katjoesja-raketten met verschillende reikwijdte, inclusief lanceerinrichtingen mortiergranaten, antitankraketten, geweren etc. onderweg naar Gaza toen het door IsraŽl werd geŽnterd. PLO-terreurbaas Jasser Arafat had voorafgaand aan deze gebeurtenis een geheime overeenkomst met Iran gesloten over een militaire basis in Gaza, Samaria en Judea. Iran zou in ruil hiervoor, Arafat een grote hoeveelheid wapens leveren.

Lading Karina A

De bemanning van het schip bestond uit een kapitein van Arafats marine, dertien PLO-bemanningsleden en een persoon geÔdentificeerd als een lid van de Libanese terreurbeweging Hezbollah. De lading was in 83 waterdichte containers, bij het Iraanse eiland Kish aan boord gebracht. IsraŽl beschuldigde Arafat persoonlijk achter de wapenleverantie te zitten en wees daarbij Iran als medeschuldige aan. Maar zowel Iran als de ďGodfatherĒ van de terreur, ontkenden elke betrokkenheid bij het omstreden wapentransport. Arafat noemde de affaire een ,,theaterstuk van de propagandamachine van de regering SjaronĒ. Hij maakte het zelfs zo bont te beweren dat het schip in dienst was van een IsraŽlische onderneming en bouwmaterialen vervoerde uit RoemeniŽ bestemd voor IsraŽl. Arafats verweer klonk zo overtuigend dat een deel van de internationale media en volksvertegenwoordigers IsraŽls beschuldiging in twijfel trokken. Arafat is jarenlang zeer succesvol geweest in het verkondigen van leugens en werd daarbij enthousiast bijgestaan door de internationale media en nieuwszenders als CNN en de BBC. Ook in het geval van de Karina-A bleek hij weer te liegen want de kapitein van het geŽnterde schip, Omar Akawi, verklaarde in een Tv-uitzending dat hij had gehandeld in opdracht van Arafatís eigen PLO beweging.

Ook de Iraanse minister van Defensie Shamkani, reageerde op het voorval en zei dat zijn land geen militaire relaties onderhield met het terreurbewind in Ramallah. Volgens Shamkani was IsraŽl er slechts op uit Iran af te schilderen als een permanente bedreiging van zijn veiligheid. Toch bleek het grootste deel van het wapentuig van Iraanse makelij. De "The New York Times" meldde op zondag 24 maart 2002 dat Arafat wel degelijk een verbond met Iran had gesloten voor het verschepen van zware wapens voor de strijd tegen IsraŽl. De krant baseerde zich op functionarissen van de IsraŽlische en Amerikaanse geheime diensten. Een delegatie van de IsraŽlische geheime dienst zou waterdichte bewijzen hebben geleverd dat er wel degelijk connecties bestonden tussen Arafat, Iran en de Hezbollah terreurbeweging. Zo hebben Amerikaanse woordvoerders bekend gemaakt dat de terreurbewegingen Islamitische Jihad en Hamas financieel worden bijgestaan door Iran. Teheran heeft sinds het uitbreken van de Ďtweede intifadaí in september 2000, vele miljoenen dollars Ďbonusí uitbetaalt aan de diverse terreurbewegingen voor de strijd tegen IsraŽl. Simon Peres beschuldigde Iran op 29 juli 2002 ervan het Ďhartí te zijn van het terrorisme in het Midden Oosten. Niet dat de ďBende van RamallahĒop zich ook maar iets betekenen voor de IraniŽrs want ze minachten Arabieren. Ze gebruiken ze alleen maar voor hun strijd tegen IsraŽl.

IsraŽl entert Ďvissersbootí de Abu Hassan

In de nacht van dinsdag 20 op woensdag 21 mei 2003, voerden commandoís van de IsraŽlische marine een verrassingsaanval uit op een schip dat met wapens onderweg was naar Gaza. Dat gebeurde in de Middellandse zee, ca 100 zeemijlen ten westen van Rosh Hanikra aan de grens met Libanon. Het schip was zogenaamd als Egyptische vissersboot onderweg van Egypte naar Beiroet. Maar daar aangekomen stapte de PLO-bommenexpert Abu Hassan aan boort waarop het schip weer naar het zuiden terugkeerde. De IsraŽlische commandoís namen het schip over zonder dat er een schot is gevallen. De kapitein bleek een terrorist te zijn van de Libanese terreurbeweging Hezbollah genaamd Hamad Abu-Amara. Onder de in totaal acht bemanningsleden die aan boort waren bleken alleen Abu-Amara en Abu Hassan op de hoogte van de inhoud van de lading. Het schip had niet alleen 50 ton wapens aan boort, munitie, bommen, granaten, en springstof maar ook CD-Roms met daarop instructies om bommen te maken en aanwijzingen hoe zelfmoordterroristen de meeste slachtoffers kunnen maken wanneer zij een bus opblazen. Het schip droeg de naam van de bommenexpert Abu Hassan. De wapensmokkel stond onder direct bevel van Arafat die met geld van de gulle donoren in het Westen, ook de hele actie financierde.

Vliegtuigkaper en aartsterrorist Jasser Arafat

Op hetzelfde moment ontving de Amerikaanse president George Bush de PLO-minister van financiŽn, die zich bij Bush beklaagde over het bankroet zijn van het bewind en daarom van de Amerikanen financiŽle hulp verwachten.

IsraŽl vernietigd Syrische nucleaire installatie

 

Hoe goed IsraŽl op de hoogte is van wat er zich zoal in de Arabische moslimdictaturen afspeelt, werd nog eens bevestigd door de ontdekking dat SyriŽ in het geheim bezig was met een nucleair programma op een locatie in het Noord Oosten van het land. IsraŽl ontdekte reeds in 2004 dat er vanuit een plaats genaamd Al Kibar in Noord SyriŽ veel telefoonverkeer plaatsvond met Noord Korea. Uit een nauwkeurig onderzoek van de gesprekken bleek dat er een nauwe samenwerking bestond tussen SyriŽ en Noord Korea.De Mossad besloot de zaak eens goed in de gaten te houden en kwam er achter dat er eind 2006 een unieke kans kwam om te infiltreren omdat een hooggeplaatste SyriŽr die bij het nucleaire programma betrokken was, een bezoek aan Londen had gepland. De Mossad wist dat hij een computer en verschillende documenten bij zich zou hebben en in een hotel in Londen zijn intrek zou nemen.

 

Toen de SyriŽr Ďs avonds in Londen op pad was om zich te vermaken, verschaften Mossad agenten zich de toegang tot zijn hotelkamer. Ze namen alle informatie van zijn computer over en zetten er een Trojaans paard op (een spionageprogramma). Het Trojaanse paard zou zijn opdrachtgevers goede diensten bewijzen. Al in de daaropvolgende dagen stroomde er talrijke nieuwe informatie bij de Mossad binnen, waaronder bouwplannen, correspondentie en zelfs fotoís, die bewezen dat er nauwe banden tussen Syrische en Noord-Koreaanse atoomdeskundigen bestonden. Ook kwam de Mossad er achter dat Iran meer dan een miljard dollar had geschonken voor de bouw van een kernreactor in SyriŽ. Op deze manier wilde Iran zich zogezegd van uitwijkmogelijkheden verzekeren voor het geval dat het kernonderzoekprogramma in eigen land om de een of andere reden niet volgens de planning zou verlopen.

 

Na de locatie maandenlang te hebben geobserveerd, stuurde IsraŽl er vervolgens een commando eenheid op af. Deze commandoís van de elite eenheid Sayeret Matkal, zagen zich in een werkelijk spectaculaire actie, kansonopgemerkt in de locatie door te dringen en nucleair materiaal buit te maken. Dit materiaal bleek na onderzoek afkomstig te zijn uit Noord Korea en bracht een samenwerking aan het licht tussen SyriŽ, Iran en de communistische Noord Koreaanse dictatuur. Volgens de CIA ging het om een plutonium reactor. Decommandoís, gekleed in Syrische uniformen, waren door helikopters gedropt en na hun gedane arbeid, weer opgehaald. Dat is allemaal gebeurd zonder door de door Rusland geplaatste radarsystemen met bijbehorende Pantsyr-S1 luchtafweerraketten, te zijn opgemerkt.

 

Door IsraŽl platgebombardeerde reactor in Al Kibar, noord SyriŽ.

 

Volgend op deze zeldzame commando actie, maakten IsraŽlische vliegtuigen op 6 september 2007 in een al even nauwkeurig geplande en werkelijk briljant uitgevoerde aanval, de betrokken locatie met de grond gelijk. De hele actie duurde amper 18 minuten. Ook deze gebeurtenis vond plaats zonder dat de vliegtuigen werden opgemerkt. De IsraŽlische toestellen werden begeleid door een met elektronische apparatuur uitgerust vliegtuig om de radarapparatuur te storen. Niet alleen de radar werd door IsraŽl buiten werking gesteld, maar ook allerlei andere communicatiesystemen zoals computers en mobiele telefoons, tot in Libanon toe. Syrische commentatoren wisten aanvankelijk niet eens te vertellen van waaruit de IsraŽlische toestellen het Syrische luchtruim waren binnengedrongen.

 

De Russen stonden voor een raadsel hoe IsraŽl er in was geslaagd onopgemerkt het Syrische luchtruim binnen te dringen. De IsraŽlische actie veroorzaakte niet alleen voor een enorme opschudding in SyriŽ, maar ook in Iran en Rusland. De Iraanse leiders maakten zich grote zorgen omdat ook Iran is uitgerust met deRussische radarsystemen zoals die in SyriŽ zijn opgesteld.

 

Volgens verschillende bronnen waaronder de Japanse nieuwszender NHK, zouden er bij het bombardement op de locatie, tien Noord-Koreanen om het leven zijn gekomen en zouden er twee of drie gewonden zijn gevallen. De Japanse geheime dienst ontdekte ook dat er een lading yellowcake onderweg was naar de in aanbouw zijnde nucleaire installatie in SyriŽ. Hierop zou de voormalige Amerikaanse president Bush IsraŽl toestemming hebben gegeven de installatie te vernietigen.. De Syrische dictator zou in allerijl contact hebben gezocht met de Noord Koreaanse dictator Kim Jong-Il, om te zorgen dat het schip met de 45 ton yellowcake (ca. 80% verrijkt uranium) rechtsomkeert zou maken, omdat het anders vrijwel zeker door IsraŽl of Amerika zou worden vernietigd.

 

De Syrische generaal Muhammad Suleiman, die nauw betrokken is geweest bij de bouw van de centrale, is begin augustus 2008, door een scherpschutter vermoord. Sommige Arabische media suggereren dat de generaal ďteveel wistĒ en daarom uit de weg geruimd moest worden. Suleiman stond bekend als de rechterhand van Bashar al-Assad en was volledig ingewijd in alle geheimen van het land.

IsraŽl entert smokkelschip de Francop

 

In de nacht van 3 op 4 november 2009 enterden IsraŽlische commandoís 160 kilometer ten westen van IsraŽl in internationale wateren, in de buurt van Cyprus, een schip dat was volgeladen met 300 ton aan wapens en munitie bestemd voor de Libanese terreurbeweging Hezbollah. Het schip, de ĎFrancopĎ voer onder de vlag van Antiqua en was vanuit de Egyptische havenplaats Damietta onderweg naar SyriŽ met een tussenstop in Beiroet in Libanon. IsraŽlische commandoís van de Shayelet elite eenheid, bestormden het schip dat werd bemand door een Poolse kapitein en 11 bemanningsleden, die geen tegenstand boden. Het schip vervoerde vierhonderd containers en werd overgebracht naar de IsraŽlische havenplaats Asdod waar bleek dat 36 containers waren volgestouwd met 9000 mortieren, antitankmijnen, 600.000 kogels voor kalasjnikovs, 3000 raketten en 20.000 granaten. Sommige wapens waren van Chinese en Spaanse makelij.

 

De Francop en zijn lading

 

De lading wapens was in de Egyptische havenplaats Damietta overgeladen van een schip dat voer onder de vlag van de Islamic Republic of Iran Shipping Lines (IRISL) op de ĎFrancopí. De Iraanse rederij staat op de zwarte lijst van de VN-veiligheidsraad zoals is vastgelegd in resolutie 1803. Deze resolutie vraagt aan landen waar de schepen van deze rederij aanmeren, deze te controleren. Het Iraanse schip was vertrokken uit de Iraanse havenstad Bandar Abbas en werd voor het eerst door de Amerikanen gespot in de Golf van Aden. Deze informeerden IsraŽl dat vervolgens voorstelde het schip in de Rode zee te bombarderen, maar dat werd door de Amerikanen afgewezen. Iran probeerde de geheime diensten van het westen te misleiden door de lading in de Egyptische haven over te laden. Egypte deed geen enkele moeite de lading te controleren omdat, zo werd gezegd, het schip alleen maar Ďnormale handelí vervoerde. De Iraanse wapensmokkel naar Hamas in Gaza en Hezbollah in Libanon loopt voor een deel via Egypte dat al jaren doelbewust de andere kant opkijkt, als de schepen het Suezkanaal passeren of als colonnes vrachtwagens met wapens over land naar Gaza worden gebracht.

 

Zowel SyriŽ, Iran als de terreurbeweging Hezbollah ontkenden vanzelfsprekend iets met de ĎFrancopí van doen te hebben en veroordeelden de IsraŽlische actie als ĎIsraŽlische piraterij in internationale waterení. Maar deze wapensmokkel is niets anders dan een brutale overtreding van VN-resolutie 1701. Na de Tweede Libanonoorlog, werd in de zomer van 2006 in resolutie 1701 vastgelegd dat elke wapenleverantie aan Hezbollah in Libanon verboden is. De Iraanse wapensmokkel is echter door de Internationalegemeenschap nauwelijks opgemerkt, laat staan dat men er iets tegenin heeft gebracht. Dat Iran en de Arabieren onveranderd de vernietiging van IsraŽl in hun vaandel hebben staan, wordt moedwillig over het hoofd gezien. Het schip zou vanuit SyriŽ onderweg naar Iran zijn geweest en alleen maar Ďgewone goederení vervoerd hebben. Na controle in de IsraŽlische havenplaats Asdod bleken de wapens verborgen te zitten achter normale burgervracht.

Volgens officials is de hoeveelheid in beslag genomen wapens op de Francop, het tienvoudige van de eerder genoemde 'Karina A', die eveneens uit Iran afkomstig was. De IsraŽlische premier Benjamin Netanyahu prees de acties van de marine en verklaarde dat de wapens waren bedoeld om ingezet te worden tegen IsraŽlische steden. De Telegraaf meldde op 16 oktober 2009 dat schepen van Islamic Republic of Iran Shipping Lines, ook regelmatig de Rotterdamse haven aandoen en geen strobreed in de weg worden gelegd. Zoals is gebleken worden deze schepen terechtbeschouwd als ťťn grote dekmantel voor het vervoer van verboden militaire goederen voor de productie van rakketen en kernwapens. Ook in Nederland bleek na nader onderzoek nauwelijks enige sprake van controle ondanks dat deze rederij op de zwarte lijst stond.

 

IsraŽl onderschept vrachtschip Victoria

Op 16 maart 2011 werd het vrachtschip Victoria onderschept op weg van SyriŽ naar Egypte met een enorme lading wapens bestemd voor de terreurbeweging Hamas Gaza. De Victoria voer op dat moment onder Liberiaanse vlag, maar is Duits eigendom en had een Franse bemanning. Toen het op 11 maart van Latakia in SyriŽ vertrok, wees een nauwkeurig onderzoek van de IsraŽlische inlichtingendienst uit dat het geladen was met illegale wapens. In de loop van maandag meerde het schip aan in Turkije, vermoedelijk om de aandacht af te leiden, voordat het schip zuidwaarts richting Egypte wegvoer.De IsraŽlische marine onderschepte het schip op zo'n 350 km vanaf de IsraŽlische Middellandse Zeekust. Marinecommandanten slaagden er in contact te maken met de kapitein van de Victoria, die toestemming gaf dat de IsraŽlische troepen aan boord van zijn schip gingen. De IsraŽli's ontmoetten geen verzet, en kregen snel alle documenten met betrekking tot de lading van het schip:

       230- 120 mm mortiergranaten

       2270- 60 mm mortiergranaten

       6 C-704 anti-scheepsraketten met een bereik van 35 km

       2 UK-en-klare radarsystemen voor gebruik bij de raketten

       2 geavanceerde lanceerbuizen voor afschieten van de raketten

       66.960 Kalashnikov kogels

De Victoria werd vervolgens aangemeerd in de IsraŽlische havenplaats Ashdod, en de aan boord aangetroffen wapens voor het publiek tentoongesteld. Het incident rechtvaardigt het IsraŽlische maritieme embargo tegen de Gazastrook, en het onderscheppen van lading en andere grote schepen die het door Hamas geregeerde gebied trachten te bereiken.

 

Volgens de Sunday Times heeft IsraŽl in oktober 2012 een succesvol bombardement uitgevoerd op een wapenfabriek bij de Soedanese hoofdstad Khartoem. De doelen lagen op zo'n 1800 tot 1900 kilometer afstand van de IsraŽlische thuisbasis. In deze fabriek, die compleet werd vernietigd, werden in opdracht van Iran, ballistische Shehab-3 raketten worden gemaakt.†††††† De Britse krant verwees naar niet nader genoemde IsraŽlische en Westerse militaire bronnen, en meldde dat acht IsraŽlische straaljagers, een tankvliegtuig, een vliegtuig voor elektronische oorlogvoering en twee helikopters met commandoteams de langeafstandsmissie uitvoerden. Vier van de straaljagers zouden de fabriek daadwerkelijk hebben gebombardeerd, terwijl de andere vier voor dekking zorgden. De commandoteams werden in reserve gehouden voor het geval een piloot werd neergehaald. Bij deze actie is IsraŽl er in geslaagd het binnendringen van de vliegtuigen in het luchtruim van Soedan, volledig te maskeren voor de Soedanese luchtverdediging.

Click to enlargeOok heeft IsraŽl half januari 2011 in Soedan een konvooi bestaande uit 23 vrachtwagens opgeblazen die waren volgeladen met raketten uit Iran. De levering uit Iran was in Port Soedan aan de Rode Zee op vrachtwagens overgeladen. Daarnaast heeft IsraŽl begin 2011 een schip dat geladen was met 500 ton aan wapens waaronder FAJR-3 raketten, voor de kust van Soedan, compleet verwoest. Steeds opnieuw blijkt hoe superieur het IsraŽlische leger is en de vijand zelfs ver van huis kan verslaan zonder opgemerkt te worden.  

In het weekeind van 19-20 juli 2014 vernietigde de IsraŽlische luchtmacht opnieuw een opslagplaats van Iraanse raketten in Soedan, bestemd voor Hamas in Gaza. Getuigen spraken van een ďenorme explosieĒ nadat vliegtuigen over het gebouw waren gevlogen. Soedanese autoriteiten bevestigen dat er een explosie heeft plaatsgevonden, maar ontkende de connectie met raketten. IsraŽl werd zelfs niet eens beschuldigd, hoewel wel werd gezegd dat er sprake was van een ďbuitenlandse mogendheidĒ.Een top woordvoerder van de IsraŽlische Defensie  zegt dat Soedan als tussenstop fungeerd voor Iraanse wapens die vervolgens via Egypte naar Gaza en de verschillende terreurgroepen in de door de bende van Ramallah bezette Bijbelse gebieden. Iraanse oorlogschepen liggen regelmatig voor anker in de haven van Port Soedan. Khartoum beschrijft dit als routine bezoeken en ontkend betrokken te zijn bij de produktie van Iraanse wapens en beschuldigd IsraŽl ervan valse informatie te verspreiden.

 

Naast de bijzondere prestaties op militair gebied is IsraŽl ook wereldleider op het gebied van innovatie betreffende militaire technologieŽn. Dat blijkt onder meer uit een drietal futuristische middelen die het IsraŽlische leger ter beschikking heeft. De informatie is ter beschikking gesteld door Israel Defense Forces. Het gaat om een VIPER Combat Drone, eenEyeDrive en een Skylark Drone.De VIPER Combat Drone (adder; giftige slang) is een draagbare, lichtgewicht robot, speciaal ontworpen voor stedelijke oorlogsvoering. De Drone heeft een speciaal wielsysteem dat van vorm kan veranderen. Het kan trappen beklimmen, door rotsachtig terrein rijden en door hele kleine ruimten kruipen. De robot is uitgerust met dag-en-nachtcameraís, microfoons, een GPS-systeem en een reeks sensoren die chemische producten, gassen, explosieven en straling kunnen ontdekken. De robot kan ook uitgerust worden met een mechanische arm, een mini UZI kanon en zelfs een granaat lanceerder.

 

The VIPER combat drone (foto: Elbit)

The EyeDrive

Dan is er de EyeDrive. De EyeDrive is een verkenningsrobot geschikt voor alle terreinen, onder alle weersomstandigheden. Het voorwerp weegt 4 kilo en is speciaal ontworpen voor stedelijke oorlogvoering, anti-terreur en opsporings- en reddingsopdrachten. De EyeDrive bezit dag-en-nacht cameraís en een speciale software Video Motion Detection. Het voorwerp slaat alarm bij de minste beweging of geluid.

The Skylark Drone

De Skylark Drone (veldleeuwerik) is een lichtgewicht vliegtuigje dat drie uren kan vliegen en zich praktisch onzichtbaar kan maken. Het toestelletje kan gemakkelijk door ťťn persoon gedragen worden en zendt rechtstreeks videobeelden uit door middel van dag- en nachtcameraís en dat onder om het even welke weersomstandigheden. De Skylark is zo stil als een muis en heeft de ogen als van een havik. IsraŽls vijanden zullen niet kunnen navertellen wat hen is overkomen.

IDF soldaat met de Skylark drone op zijn schouder klaar om te vliegen. Onzichtbaarheid is troef.

IsraŽl heeft ook een een nieuw laserwapen ontwikkeld waarvan het IsraŽlische leger grote verwachtingen heeft. Adam (Area Defense Anti-Munitions) is de naam van dit wapen.Deze video toont een test van het Amerikaanse defensiebedrijf Lockheed-Martin, die het laserkanon op zee heeft getest. Vanaf een afstand van meer dan anderhalve kilometer heeft de laser een rubberboot tot zinken gebracht. Adam kan een doel op een afstand van meer dan vijf kilometer detecteren en volgen. Het laserkanon moet in IsraŽl worden ingezet tegen vijandelijke drones of korte-afstandsraketten uit de Gazastrook en Libanon.

Terug naar: Inhoud