Oslo-akkoorden het gesloten nep-verdrag

Door: Franklin ter Horst. (Aangemaakt: 4 februari 2003) (Laatste bewerking: 4 januari 2016)

De zon stond stralend aan de hemel en de hele wereld was getuige van de Ďhistorische handdruk van IsraŽlís premier Jitschak Rabin en terreurmiljardair Arafat de grootste massamoordenaar van joden sinds Hitler.Terwijl de hoogwaardigheidsbekleders uit de hele wereld een daverend applaus ten beste gaven en de televisiecameraís hun signalen stuurden naar alle hoeken van de aarde, tekenden IsraŽl en het PLO-terreurbewind hun overeenkomst. ĎWat een geweldige dag en wat een fantastische overeenkomst.í De strijdbijl tussen IsraŽl en Arafats bende voor eeuwig begraven. De wereld vond het allemaal prachtig en geloofde dat er nu echt iets zou veranderen. Arafat had in een persoonlijke brief immers bezworen dat de terreur tot het verleden zou behoren? Maar gedurende 1993 vonden er meer aanslagen tegen Israeliís plaats dan ooit tevoren in Israel. Het fenomeen van de zelfmoordaanslag deed zijn intrede.

Wie kent niet de foto die op 13 september 1993 werd gemaakt op het gazon voor het Witte Huis in Washington? Dat had het begin moeten zijn van een politiek proces dat het PLO-bewind autonomie en IsraŽl vrede had moeten brengen. Maar hoe anders is dat gelopen. Praktisch alle belangrijke uitgangspunten van de Oslo-akkoorden zijn door Arafat en consorten aantoonbaar geschonden, terwijl IsraŽl zich aantoonbaar wel aan de gemaakte afspraken heeft gehouden. Ook zijn opvolger Abu Mazen (Mahmoud Abbas) is onverminderd door gegaan met het schenden van deze afspraken. Met dit akkoord heeft de ďBende van RamallahĒ laten zien wat er allemaal bereikt kan worden met het sluiten van een nep-vredesverdrag met IsraŽl: algemene diplomatieke erkenning, miljarden dollars hulp, controle over Gaza en delen van Samaria en Judea, gebieden die door de Arafat werden omgetoverd tot ťťn groot legerkamp.

De internationale euforie was zo groot dat de Nobelprijscommissie de massamoordenaar beloonde met de Nobelprijs voor de vrede, samen met Rabin en Simon Perez. Karre Kristiansen, een voormalig lid van het Nobel Comitť, trok zich in 1994 terug uit protest voor het toekennen van de Nobelprijs aan Arafat. De Oslo-akkoorden hebben een periode van door Arafat georkestreerd geweld en dood en verderf ingeluid. Dit akkoord heeft IsraŽl in een zeer slechte positie gebracht. Arafat verklaarde openlijk dat hij de Ďvredesonderhandelingení gebruikte om IsraŽl uiteindelijk te vernietigen. In plaats van de Oslo bepaling terreur organisaties op te ruimen werd er aan een nog veel groter terreur netwerk gebouwd. Een leger van wandelende zelfmoordbommen.

Slechts enkele uren na het handen schudden voor het Witte Huis, zond de Jordaanse tv een boodschap uit in het Arabisch waarin Arafat de zojuist ondertekende overeenkomst, de eerste stap noemde op weg tot vernietiging van de staat IsraŽl..ĒIk heb met het ondertekenen van de Oslo-akkoorden de eerste spijker aan de Zionistische doodskist getimmerd.Ē Hij herinnerde de kijkers aan het besluit van de PLO in 1974 dat de gebieden die IsraŽlbereid zal zijn te ontruimen, gebruikt zullen worden als springplank voor de verdere bevrijding van ĎPalestinaí. Een paar weken nŠ het ondertekenen van de Oslo-akkoorden, ging Arafat naar Johannesburg en hield een rede in een moskee, waarin hij zei dat deOslo-akkoorden niets anders zijn dan een list. ďDenken jullie dat ik iets met de Joden ondertekende dat in tegenspraak is met de wetten van de Islam? ďDeze overeenkomst is niets anders dan de overeenkomst tussen onze profeet Mohammed en QuraihsĒ refererend aan de Ďbedriegelijkígebroken overeenkomst van de oprichter van de islam. In 626 n.Chr, tekende Mohammed het Hudaibiya verdrag met de Quraish leider van Mekka. Hij verbrak de overeenkomst twee jaar later toen zijn leger sterk genoeg was om Quraish te verslaan en te vermoorden. Honderd procent van Israelís ervaringen is dat het PLO-bewind zich tot dusver nog nooit aan hun afspraken hebben gehouden. De Islam accepteert slechts een staakt-het-vuren op ťťn voorwaarde, namelijk wanneer de vijand te sterk is. Het is een tactische keuze. Soms moet de islam instemmen met een staakt-het-vuren onder de meest vernederende condities. Dat mag worden geaccepteerd, omdat Mohammed eens een staakt-het-vuren accepteerde onder vernederende condities.

Psalm 5:10 Want in hun mond is niets betrouwbaar, hun binnenste is enkel verderf, hun keel is een open grafÖ

Het bewind in Ramallah heeft zich op basis van de Oslo-akkoorden verplicht zich te onthouden van alle vormen van ophitsing en vijandelijke propaganda tegen IsraŽl. Het heeft zich verplicht maatregelen te nemen om anderen (zowel personen als organisaties) in de gebieden die onder hun controle staan ervan te weerhouden zich aan het vorenstaande schuldig te maken. Afgesproken is dat hun lesboekjes zouden worden aangepast maar daar is niets van terecht gekomen. In een groot deel van het lesmateriaal wordt het bestaan van IsraŽl volledig genegeerd. Nergens staat iets over IsraŽls recht op bestaan of over een vredesregeling. Er wordt slechts gesproken over de vernietiging van de staat IsraŽl. De Joodse geschiedenis van het land wordt volledig ontkend. Er komen racistische teksten voor waarin de Joden worden aangeduid als stelende veroveraars die moeten worden weggevaagd. Op kaarten in de schoolboeken is de naam IsraŽl niet te vinden en word zionisme met racisme vergeleken.

Enkele voorbeelden:,,Het zionisme is een politieke, agressieve en kolonialistische beweging die oproept tot de judaisering van Palestina door het verdrijven van de Arabische bewoners. Hoe gaan we ons land bevrijden? Met Arabische eenheid, oprecht geloof in allah en de meest moderne wapens. De claim dat de Joden historische rechten zouden hebben op Palestina is de grootste leugen die de mensheid kent. De Joden zijn buitenlanders die hier naartoe zijn getrokken; hun bestaan was 2000 jaar geleden al beŽindigd. De Arabieren daarentegen,vestigden zich in Palestina in prehistorische tijden en regeerden vervolgens onophoudelijk voor duizenden jaren. Jihad is de individuele, religieuze plicht van ieder moslimman en vrouw, tot de vijand is verderven en het land is bevrijd.

Dit soort opruiende teksten maken dat kinderen worden tot zelfmoordenaars en terroristen.

De verplichting terroristen te arresteren, te vervolgen en te straffen is eveneens niet nagekomen evenals het uitleveren van terroristen aan IsraŽl en het in beslag nemen van illegale vuurwapens. In de praktijk heeft Arafat deze verplichtingen vanaf de ondertekening van de Beginselverklaring op 13 september 1993 stelselmatig met voeten getreden. Documenten uit de archieven van het in de zomer van 2001 door IsraŽl gesloten OriŽnt House in Jeruzalem, maken duidelijk dat Arafat al in 1995 de 2e intifada aan het voorbereiden was. Een van de meest grove schendingen is de weigering het systematisch en effectief bestrijden van terroristische organisaties en hun infrastructuur. Ook is het PLO handvest (ondanks vele beloften nooit herroepen) nog steeds onveranderd een regelrechte en juridisch bindende oorlogsverklaring. Het handvest spreekt van een eventuele ďGefaseerde bevrijding van PalestinaĒ. In de door de Europese gegarandeerde Oslo-akkoorden hebben de ďLandrovers van RamallahĒ zich verplicht tot vredeseducatie; de bevolking opvoeden met het idee dat er vreedzaam met de Joden samengeleefd dient te worden. Alles wordt met voeten getreden en de wereld zwijgt!

In november 1993 voorspelde Kolonel Ron Naveh van het IsraŽlische leger al dat de Oslo-overeenkomst op een ramp voor de veiligheid van IsraŽl zou uitdraaien. Negen maanden later, in mei 1994 ondertekenden tientallen IDF-officieren een protestadvertentie, die verscheen in IsraŽlische kranten. De publieke opmerking vermeldde: ďde overgave aan terreur is het enige wat bereikt is met de onderhandelingen met de PLO, die onze overlevering bedreigt. Handen schudden met terroristen betekent dat de terreur gewonnen heeft." In september 1994 stuurde terreurbaas Arafat een telegram naar zijn vriend, de voormalige Iraakse leider Saddam Hoessein, waarin hij hem verzekerde dat het gevecht voor ĎPalestinaí net begonnen was en niet zou eindigen voordat Jeruzalem zou zijn bevrijd. Oren Shachor, ťťn van de onderhandelaars van de regering Rabin en Perez met Arafat, hoorde in de zomer van 1995 al van Arafat dat oorlog een alternatief was. Zelfs gematigde Arabieren vroegen zich in verbijstering af hoe IsraŽl een overeenkomst kon tekenen met de Ďmisdadigerí Arafat. Het IsraŽlische leiderschap negeerde echter alle waarschuwingen omdat men bang was daarmee het Ďvredesprocesí in gevaar te brengen en (Slick Willy) Bill Clinton) te irriteren.Moshe Yaíalon zei reeds in de zomer van 1995, toen hij de positie van hoofd van de Militaire Inlichtingendienst op zich nam, dat hij de PLO ervan verdacht geen enkele bedoeling te hebben om de terroristische aanslagen te laten stoppen, ondanks de Oslo overeenkomst. Hij zei dat hij Premier Rabin daarvoor gewaarschuwd had en dat hij hem geadviseerd had om Arafat een ultimatum voor te leggen, dat hem zou dwingen actie te nemen tegen Arafats de islamitische hellehonden.

Moshe Yaíalon

Volgens Yaíalon was Arafat heel goed op de hoogte van de terroristische organisaties, hun leiders en hun opslagplaatsen voor explosieven, wapens en munitie- maar zij ondernamen er niets tegen. IsraŽl was zo bezorgt om het vredesproces niet te schaden, of tenminste niet die indruk te wekken in de ogen van de wereld, dat het niet reageerde op acties van de PLO die in flagrante strijd waren met de spelregels. Sinds Oslo zijn vele Joodse dorpen, kibboetsim etc, beveiligd met hekken, prikkeldraad, slagbomen en wachthuisjes om de moordende en stelende PLO-bewoners de toegang te beletten.In de PLO-dorpen is deze beveiliging niet nodig omdat Joden niet gaan moorden en stelen in Arabische dorpen. Er bestaan rond Jeruzalem een tweetal Openbaar -Vervoer systemen, een Joods OV-systeem, waar moslims zonder problemen gebruik van kunnen maken en een moslim OV-systeem waar Joden geen gebruik van maken daar ze anders de kans lopen vermoord te worden.

IsraŽl liet duizenden gevangenen vrij, gaf uniformen en wapens en noemde hen veiligheidstroepen en de wereld noemde de kliek rond Arafat ineens Ďde Palestijnse Autoriteití. Arafat gebruikte de wapens niet om vrede te stichten, maar om al zijn onderdanen, die een andere leiding wilden, te vermoorden. In 1997 was er een petitie van 29 professoren die Arafat opriepen een einde te maken aan de corruptie. Zij werden in de gevangenis gegooid en vermoord. Op de PLO-radio en televisie was de hele dag te horen: yihad, yihad, doodt de kruisvaarders en doodt de Joden. Desondanks stroomde het geld binnen uit Amerika, uit Europa en zelfs uit IsraŽl. Terwijl het Arafat was toegestaan in totaal 24.000 Ďpolitieagentení aan te stellen in het gehele onder zijn controle staande gebied, om hem te beschermen en het terrorisme uit te schakelen, zwierven er binnen twee jaar alleen al in Gaza 25.000 zogenaamde politieagenten door de straten. Velen van hen waren volledig getrainde terroristen, geÔmporteerd uit Arabische landen in Noord-Afrika, Libanon, Irak en Jemen. In mei 1995 telde Jericho- de ooit zo vredige stad van 12.000 inwoners- meer dan 1000 PLO-agenten (lees terroristen) die door de bevolking werden beschuldigd van moord, verkrachting en plundering naar willekeur.Tijdens "Operation Defensive Shield" in Ramallah in het voorjaar van 2002, werden door het IDF tijdens een huis aan huis controle in praktisch ieder huis wapens aantroffen. De IDF-militairen ontdekten in een tijdsbestek van slechts enkele dagen, 1500 geweren.

In juni 1995 zei waarnemend stafchef van het IDF Matan Vilani: ďde ĎPalestijnení haten ons tot op het bot en zij beschouwen iemand die IsraŽliís vermoordt niet als een crimineel." Sinds de PLO-landrovers zich hebben gebonden aan de Oslo-akkoorden, hebben zij zich verplicht de conflicten met IsraŽl alleen via onderhandelingen op te lossen. Maar inplaats van de afspraken na te komen richtte Arafat destijds twaalf organisaties op die IsraŽl met terreur begonnen te bestoken daarmee een situatie creŽrend waarbij IsraŽl gedwongen werd het leger terug te sturen naar de PLO-gebieden. Wat door de samenstellers van de Oslo-akkoorden is voorgesteld als een vredesakkoord is in werkelijkheid een akkoord gebleken waarin de aartsterrorist Arafat ongestraft zijn misdaden kon opvoeren en zelfmoordenaars het leven van de kinderen van IsraŽl kon laten verwoesten. Hij zag zich kans om op een geraffineerde manier de wereldopinie tegen IsraŽl te mobiliseren. Ondanks de aanhoudende terreur van Arafats kant ging de toenmalige IsraŽlische Premier Ehoed Barak onder zware druk van de wereld, op 4 september 1999 in de Egyptische badplaats Sharm-el-Sheik akkoord met het "Wye-2" verdrag. Hierin werd 7 procent van Gods Land Samaria en Judea, aan het PLO-bewind overgedragen. Ook werden er volgens afspraak 199 terroristen door IsraŽl vrijgelaten. Deze bleken echter volledig tegen de afspraken in al spoedig een topfuctie te bekleden in de verschillende PLO-veiligheidsdiensten.

Ruim 1200 IsraŽliís hebben het leven verloren door het duivelse Oslo-document en onderzoek heeft uitgewezen dat minstens een half miljoen IsraŽliís de afgelopen jaren traumaís hebben opgelopen. Een groot deel van de bevolking lijdt massaal aan een posttraumatische stress-stoornis. Zij die verantwoordelijk zijn voor deze terreur zijn schuldig aan misdaden tegen de menselijkheid het zijn criminelen en massamoordenaars. Als IsraŽl terugvecht om het leven van haar inwoners te beschermen komt de wereld in actie, niet tegen de PLO-moordmachines, maar tegen IsraŽl.

Een van de meest brutale terreurdaden was de gewapende aanval door PLO-politiefunctionarissen op IsraŽlische veiligheidstroepen in september 1996 tijdens het Loofhuttenfeest waarbij zeventien IsraŽliís werden gedood. Die aanval vormde onderdeel van onlusten die door het bewind van Arafat was georganiseerd in reactie op het door IsraŽl openstellen van de oude HasmoneeŽn-tunnel langs de westelijke muur van het Tempelplein. Een misdaad tegen onze religieí zo noemde Arafat de opening van de tunnel. Over de opening hadden de IsraŽlische autoriteiten al in januari 1996 met de terreurbaas een compromis bereikt. De moslims kregen toegang tot de stallen van Salomo en de IsraŽliís konden op hun beurt de tunnel openen. Na deze overeenkomst werd door archeologen en technici, het puin dat eeuwenlang in de tunnel had gelegen, opgeruimd. Omdat de toeristen die de tunnel ingingen, langs dezelfde route weer terug moesten, werd een uitgang gemaakt aan de kant van de Via Dolorosa. Woordvoerders van het PLO-bewind maakten in opdracht van Arafat bekend dat IsraŽl zo brutaal was geweest een tunnel te openen onder de Al-Aksa moskee waarop IsraŽl internationaal werd veroordeeld. Niemand bleek te hebben gecontroleerd of het verhaal ook werkelijk waar was.

De waarheid is dat het gewraakte archeologische tunneltje al 2200 jaar oud is en hemelbreed meer dan 300 meter verwijderd ligt van de Al-Aksa moskee. Het oproer wat daarna volgde koste 17 IsraŽliŽrs en uiteindelijk ook nog eens 53 Arabieren het leven. Achteraf bleek de hele affaire door Arafat in scŤne gezet met als doel, IsraŽl aan de schandpaal te nagelen en een veroordeling van de wereldgemeenschap te bewerkstelligen. Precies dat gebeurde! Geen enkele westerse journalist nam de moeite om ter plekke een kijkje te nemen om vervolgens te constateren dat het om anti-IsraŽlische propaganda ging. IsraŽls pogingen om de wereld duidelijk te maken dat er slechts sprake was van leugens, faalde jammerlijk. De wereld bleef geloven in Arafats tunnel versie, wat lang van tevoren door Arafat was beraamd. Iedere rel, iedere dreiging, elk oproer en elke bomexplosie, werd door Arafat georkestreerd.

Slick Willy Bill Clinton en Arafat

Sinds IsraŽl land heeft weggegeven dat God voor eeuwig aan hen heeft beloofd, heeft de bevolking van IsraŽl geen rust meer gehad. Iedere keer dat IsraŽl rekening met de Palestijnen hield, verslechterde de situatie. Zelfs de Verenigde Staten, is aan de kant van de vijand gaan staan. Toen de Joodse bewoners door hun eigen regering uit Gaza werden verwijderd, voorspelden religieuze Joden dat daar een geestelijk conflict op zou volgen.

Het PLO-bewind zegt bij monde van Salam Fayyad dat zij zich niet langer gebonden achten gevolg te geven aan de in 1993 gesloten Oslo-akkoorden. Fayyad zei op 1 december 2010 dat zijn regering Ďniet langer een gevangene wil zijn van de in deze akkoorden vastgelegde beperkingen.íUit de WiKileaks documenten blijkt (december 2010) dat bijna iedere betrokken IsraŽliŽr, waaronder de IsraŽlische president Simon Peres, niet meer geloven dat de Oslo-akkoorden tot vrede zullen leiden met de ďBende van RamallahĒ en er spijt van hebben ooit een handtekening onder deze akkoorden te hebben gezet. Zo zei Yasser Abed Rabbo op 8 december 2010in Griekenland, dat zij zich nu 'moeten wenden tot het bredere kader van de internationale gemeenschap' om een oplossing voor het conflict op te leggen. In 1988 riep Yasser Arafat de soevereiniteit van ĎPalestinaí uit volgens de grenzen van de staakt-het-vuren lijn van 1949. Meer dan 100 landen hebben sindsdien deze nepstaat erkend als een Arabisch onafhankelijk land waaronder de moslimwereld (OIC) en de Arabische Liga, BraziliŽ, China, ArgentiniŽ, Cuba, Rusland en de Oostbloklanden Ťn natuurlijk door de Verenigde Naties.

De al lang ontspoorde voormalige Braziliaanse president Lula Da Silva was zoals zovele anderen een groot fan van Arafat. Ook hij eerde de terreurbaasdoor op 17 maart 2010 een bloemenkrans op zijn graf te leggen. De geschiedenis heeft geleerd dat dit de bemoeienis van dit soort dromers de situatie alleen maar erger maakt en het PLO-bewind legitimiteit geeft hun terreur te consolideren. In een artikel op 4 november 2010 in de New York Times, riep Bill Clinton IsraŽl op het werk van Rabin af te maken. De oproep kwam 15 jaar na de moord op Yitzchak Rabin.Volgens Clinton heeft Israel vandaag de best (denkbare partner) om Rabinís werk af te maken. Rabins dochter Dalia, zei in een interview met het dagblad Maariv: ĎWaarschijnlijk zou mijn vader nu hebben toegegeven dat de Oslo-akkoorden een vergissing warení.

Vandaag is het Barack ďKingĒHoessein Obama die niets anders te doen lijkt te hebben dan IsraŽl onder druk te zetten en te verraden als hij zijn zin niet krijgt. Hij heeft diverse pogingen gedaan IsraŽl als een pariastaat neer te zetten. Daar waar IsraŽl op werkelijk ieder besluit fel bekritiseerd wordt, blijft de kritiek op het PLO-bewind achterwege. Door zijn vijandige houding speelt hij de bende in Ramallah in de kaart, en moedigt hen daarmee aan hun eisen steeds verder op te schroeven.

Het concept land-voor-vrede gaat niet alleen lijnrecht in tegen Gods wil, maar heeft op geen enkele manier gewerkt. Er zijn steeds meer geluiden in IsraŽl te horen die vinden dat IsraŽl in de eerste plaats God moet gehoorzamen en een Bijbelse weg moet bewandelen. Volgens diverse IsraŽlische rabbijnen moet IsraŽl de Almachtige boven alles gehoorzaam zijn. God is IsraŽls geheime wapen.

Overige Bronnen: NAI Newsletter, 30-4-2002-13en19-11-2002.De staat van Oslo, Nipac, Israel Public Affairs Committee, september 1997. Internationale Christelijke Ambassade Jeruzalem, 28-6 en 9-10-2002. De Chronologie van het Oslo Vredesproces, door Efraim Levy. Arutz-7 IsraelNationalNews, 28-4-2002- 27-6-2002-11-11-2002. Israelinsider, 4-7-2002. Women in Green, 6 Ė5-2002.Honest Reporting 30-8- en 13-11-2002. Jeruzalem Post Internet Editie, 26-8-2002

Terug naar: Inhoud