IsraŽl is geen apartheidsstaat

 

Door: Franklin ter Horst (Aangemaakt: 16 december 2016) (Laatste bewerking: 7 februari 2017)

De voormalige Amerikaanse president Jimmy Carter, de Zuid-Afrikaanse Anglicaanse Aartsbisschop Desmond Tutu, Mary Robinson de voormalige Ierse president, en diverse andere anti-IsraŽl activisten noemen IsraŽl een apartheidsstaat en vergelijken IsraŽl met het voormalige apartheidsbewind in Zuid-Afrika. Het zijn valse beschuldigingen want IsraŽl kent geen apartheidswetten zoals destijds in Zuid-Afrika. Jimmy Carter verraad in zijn boek ďPalestine: Peace not ApartheidĒ zijn grote afkeer voor het land en het volk van IsraŽl. Desmond Tutu beschuldigd IsraŽl niet alleen van apartheid maar vergelijkt het lijden van de Palestijnen met wat de zwarten in Zuid-Afrika onder het blanke apartheidsregime hebben meegemaakt. Ook Mary Robinson staat al jaren bekend als een felle anti-IsraŽl lobbyist en gebruikte haar positie als Hoge Commissaris voor de Mensenrechten van de Verenigde Naties, om haar ranzige gevoelens ten aanzien van IsraŽl uitvoerig te etaleren. Ook beweert zij dat de IsraŽlische wetgeving dozijnen wetten bevat die racistisch zijn tegenover de Arabieren. Maar IsraŽl kent geen apartheidswetten maar kent volledige, politieke, religieuze en andere mensenrechten voor de hele bevolking. Wat al deze anti-IsraŽl activisten beweren past niet in de omschrijving van een apartheidsstaat. Ook de Black Lives Matter coalitie (BLM) noemt IsraŽl in haar programma een ďApartheidsstaatĒ en genocide op de Palestijnen zou plegen. Ze verkondigen zelfs oorlog tegen de Joodse staat te willen voeren. Figuren die IsraŽl beschuldigen van ďapartheidĒ, zijn niets anders dan leugenaars en ordinaire Jodenhaters. Er zijn talloze voorbeelden dat IsraŽl geen apartheidsstaat is.

Desmond Tutu beschuldigd IsraŽl van apartheid

Het zijn valse beschuldigingen want in IsraŽl hebben alle inwoners ĖJoden en Arabieren- gelijke rechten. IsraŽl kent volledige, politieke, religieuze en andere mensenrechten voor de hele bevolking. In werkelijkheid is IsraŽl de enige apartheidsvrije staat in het Midden-Oosten. In IsraŽl heeft de Arabische bevolking wettelijk volledig gelijke rechten, en meer voorrechten dan de meeste etnische minderheden in de vrije wereld, van de aanwijzing van Arabisch als officiŽle taal tot de erkenning van niet-Joodse religieuze feestdagen. En dit terwijl apartheid al meer dan een millennium een integraal onderdeel is in de rest van het Midden-Oosten. De Arabische en islamitische landen handhaven nog steeds deze wettelijke, politieke en sociale discriminatie tegen hun minderheden. IsraŽl zou zich minder vaak moeten verdedigen tegen die valse beschuldiging, en die neerleggen waar die hoort: bij de Arabische en islamitische landen in de regio.

Op 1 februari 2017 publiceerde Freedom House haar jaarverslag met betrekking tot burgerlijke en politieke vrijheden in de wereld. IsraŽl blijft het enige vrije land in het Midden-Oosten, met een score van 80 op een schaal van 100. Dat steekt zeer gunstig af vergeleken met de diverse andere landen in de regio, zoals Turkije 38/100, JordaniŽ 37/100 en Koeweit 36/100 Irak 27/100, Iran 17/100, Saoedi-ArabiŽ 10/100 en SyriŽ -1/100. Ook de Palestijnse Autoriteit komt er zeer beroerd vanaf met een score van 28/100.Gaza wordt niet eens apart vermeld maar de situatie inzake burgerlijke vrijheden daar kan misschien best vergeleken worden met dictatuurstaten zoals het soennitische Saoedi-ArabiŽ en het sjiitische Iran. In vergelijking scoort BelgiŽ 95/100, Luxemburg 98/100 en Nederland 99/100. De Schandinavische landen scoren allen 100/100.

In de onafhankelijksverklaring van 1948 staat dat staat IsraŽl gebaseerd zal zijn op vrijheid, gerechtigheid en vrede en dat het al zijn burgers sociale en politieke gelijke rechten zal garanderen, ongeacht godsdienst, ras en geslacht. Alle burgers van IsraŽl hebben, het recht op vrije meningsuiting, het recht op democratie en de gelijkheid voor het gerecht of het nu christenen, Druzen of Arabieren zijn. IsraŽl staat wat dat betreft in vergelijking met de Arabische landen in het Midden-Oosten en Noord-Afrika helemaal bovenaan de lijst. IsraŽl is het enige land in de regio die minderheden de ruimte geeft en profiteert van de rechten die iedere IsraŽli ten deel valt, inclusief de vrijheid om in het openbaar kritiek te uiten, zonder bang te hoeven zijn voor enige vergelding. Christenen hebben in IsraŽl veel betere leefomstandigheden dan welke andere christelijke gemeente dan ook in het Midden-Oosten. De wereld moet op de hoogte worden gebracht van deze feiten en moet weten dat figuren als Desmond Tutu er een anti-IsraŽlische agenda op na houden.

Het bestaan van politieke, religieuze en andere mensenrechten kan van de islamitische Arabische landen in het Midden-Oosten bepaald niet gezegd worden. In deze landen maakt apartheid een integraal onderdeel uit van de gevoerde politiek. Deze landen handhaven nog steeds wettelijke, politieke en sociale discriminatie tegen hun minderheden. Ook de Palestijnse leider Mahmoud Abbas (Abu Mazen) wil de toekomstige Palestijnse staat etnisch zuiveren van alle Joden naar het voorbeeld van de apartheidswetgeving in JordaniŽ en Saoedi-ArabiŽ, waar het Joden verboden is te wonen.

 

VolgensDr. Qanta Achmed, een prominente islamitische schrijfster en arts in New York is IsraŽl het enige land in de regio, dat minderheden niet alleen tolereert, maar ook integreert en daarmee het meest tolerante land in de regio genoemd kan worden. Dr. Achmed deed haar uitspraak op 22 mei 2013 in het Menachem Begin Herritage Center in Jeruzalem over de toenemende vervolging van minderheden in het hele Midden-Oosten als gevolg van de Arabische ĎLenteí. Zij is eenuitgesproken criticus van de radicale Islam en de leugens die het spreekt tegen IsraŽl en het Westen.

 

Dr. Qanta Ahmed

 

Wat dr. Achmed het meest frustreert is dat de westerse media over het algemeen weigeren om openlijk over de vervolging van minderheden te spreken, vooral als het om christenen in Arabische landen gaat. Intussen wordt de waarheid over IsraŽl genegeerd, en zelfs bedekt met schandalige leugens. Het is veelzeggend, merkte dr. Achmed op, dat IsraŽl de enige plaats in de regio is waar ik deze rede kan houden en daarna naar huis gaan. Wanneer ze zeggen dat IsraŽl een bezetter is, dan is deze bezetting in contrast met andere bezetters een paradijs. Ik wil vechten voor IsraŽls zaak, en ik zou graag zien dat het land van onze voorvaders bevrijd wordt van de werkelijke bezetters.

 

Ook deze video laat zien dat figuren als Tutu die IsraŽl beschuldigen van ďapartheidĒ, niets anders zijn dan leugenaars en ordinaire Jodenhaters. De schandalige leugens worden met slechts ťťn doel aan de wereld gepresenteerd: IsraŽl een slechte naam te bezorgen en het bestaansrecht ervan teniet te doen

In IsraŽl is meer dan 20% van de bevolking Arabier die alle burgerrechten bezitten. Het zijn de enige Arabieren van het Midden-Oosten die in vrije, gelijke en democratische verkiezingen hun politieke vertegenwoordigers kunnen kiezen. Het is de IsraŽlische politiek die het land rijk en vruchtbaar gemaakt heeft, bovendien democratisch en Verlicht, met gelijke rechten voor mannen en vrouwen, om het even van welke religie en seksuele oriŽntering. IsraŽl is een zegen voor het Midden-Oosten.

Sinds de Arabische Ďlenteí wordt het IsraŽlische ministerie van Buitenlandse Zaken overspoeld met Arabieren die asiel aanvragen of visa voor een bezoek. Sommigen vragen zelfs dienst te mogen doen in het IsraŽlische leger. Ze zijn tot de ontdekking gekomen dat de bewoners van IsraŽl het veel beter hebben dan in de totalitaire Arabische samenlevingen. Velen beginnen zich ook te realiseren dat het onder de nieuwe machthebbers in de Arabische landen mogelijk nog slechter zal worden dan het al was en de vrijheden tot een minimum beperkt zullen worden. Jullie zijn het enige land (in de regio) dat de persoonlijke vrijheid respecteert, schreef Dawoud, een computertechnicus uit Irak die politiek asiel aanvroeg in IsraŽl. De mensen van IsraŽl zijn de sterkste en beschaafdste in de regio, schreef een andere jongeman uit Iran, die zei naar IsraŽl te willen verhuizen met zijn hele gezin.

Terwijl het bewind in Ramallah, de Verenigde Naties, diverse wereldleiders en allerlei linkse anti-IsraŽl lobbyisten het leven van de Arabieren in IsraŽl proberen af te schilderen als onderdrukkend blijken de feiten hun theorie niet te steunen. Duizenden Arabieren koesteren namelijk sympathie voor de Joodse staat en vinden werk in de Joodse dorpen in Samaria en Judea en ook elders in IsraŽl. Zij zeggen dat de Joodse dorpen eerder een zegen dan een vloek voor hen zijn en vinden dat Samaria en Judea in geen geval in handen van de Mahmoud Abbas en zijn corrupte bende mag vallen en zeggen helemaal geen onafhankelijke Palestijnse staat te willen. Zezeggen dat een dergelijke staat rampzalig zou zijn, en dat ze liever onder IsraŽlisch bestuur willen blijven. Uit een onderzoek in juli 2012, is gebleken dat de meeste Arabische inwoners van IsraŽl zich niet als 'onderdrukt' en 'levend onder apartheid' beschouwen. In het Midden-Oosten leven ruim 350 miljoen Arabieren, onder voornamelijk dictatoriale corrupte regimes. Alleen de Arabieren in IsraŽl genieten volledige politieke en religieuze vrijheid en dat is in IsraŽl. In de Joodse staat worden ze als volwaardige burgers beschouwd en hebben ze het recht te stemmen tijdens democratische verkiezingen.

Ali Wahab Arabische moslim en officier in het IsraŽlische leger.

In een jaarlijkse opiniepeiling die de Universiteit van Haifa publiceerde, bleek dat (68,3%) van de Arabieren liever in IsraŽl woont dan in enig ander land in de wereld. Eenenzeventig procent van de Arabische respondenten noemde alleen IsraŽl een goede plek om te wonen, terwijl 60 procent IsraŽl als vaderland omschreef. Bijna een zelfde percentage heeft er geen probleem mee, dat de openbare instellingen en het karakter van het land worden bepaald door het Jodendom. Ruim 3500 niet-Joodse vrijwilligers verrichten werkzaamheden bij de Nationale Dienst in IsraŽl. Hiervan is 72 procent moslim, 18 procent zijn Druzen en 10 procent zijn christenen. Ze spelen onder meer een actieve rol bij de politie, brandweer, medische diensten, scholen en kleuterscholen. 85 procent krijgt daarna een baan en integreren volledig in de IsraŽlische samenleving.

De praktijk laat zien dat steeds meer jonge islamitische en christelijke Arabische meisjes in IsraŽlische militaire dienst gaan. Een gelovige moslima die opgroeide in een Joodse wijk besloot bij het leger te gaan nadat ze al haar buren ook in dienst zag gaan: 'Het leger is een belangrijk deel van het leven van iedereen in mijn buurt,' legde ze uit. 'Ik wilde gewoon in dienst zoals ieder ander. Ik wil iets teruggeven aan IsraŽl, mijn land.' Een andere moslima groeide eveneens op in een Joodse wijk. Mijn hele leven ben ik met Joodse meisjes naar school gegaan, dus wilde ik de middelbare school afronden en in het leger gaan, net als mijn vriendinnen, vertelde ze. Ik heb me nooit geschaamd voor mijn (moslim)geloof, zelfs niet in het leger. Ik wilde in dienst omdat het mijn plicht is mijn land te dienen en te verdedigen,voegde ze nog toe. Ik wilde dienen op een manier die significant bijdraagt.

Op 13 januari 2012, had Yishai Fleisher, redacteur van JewishPress, tijdens een inhuldigingsceremonie van Paratroopers van het IsraŽlische leger (IDF), een ontmoeting met Moslims en Arabierendie zeggen er trots op te zijn om als soldaten in het IsraŽlische leger te dienen. Joden, Arabieren, Shiíitische moslims, Druzen en BedoeÔenen, allemaal samen in het IsraŽlische leger.

Joden, Arabieren, Shiíitische moslims, Druzen en BedoeÔenen, allemaal samen in het IsraŽlische leger.

Ook Rania Fadel Ė een IsraŽlisch-Arabische studente Ė en vrijwilligster voor de organisatie Stand with Us, neemt het op voor de democratie van IsraŽl. Rania windt er geen doekjes om: ďApartheid in IsraŽl bestaat niet Ė dat is een leugen,Ē zegt ze. ďKom naar IsraŽl en zie met je eigen ogen hoe het echt is.Ē

Boshra Khalaila, een IsraŽlische-Arabische studente: Ik ben getrouwd en bezig met een masterís degree. Ik ben een liberale, vrije vrouw, met alle mogelijke rechten. Ik vergelijk mezelf met andere vrouwen van mijn leeftijd in JordaniŽ, de Palestijnse gebieden, Egypte, welk Arabisch land dan ook. Zij hebben niet de rechten die ik heb: vrijheid van meningsuiting, het recht om te stemmen. Ze worden gedwongen om op jonge leeftijd te trouwen. Zij dragen verplicht religieuze hoofdbedekking, onafhankelijk van hun eigen overtuiging. Bij mij is het het tegenovergestelde, ik heb alles .

Aatef Karinaoui, een IsraŽlisch-Arabische politicus: IsraŽl is een prachtig land voor Arabieren. Het is de enige democratie in het Midden-Oosten. Kijk naar wat de Arabieren aan het doen zijn met elkaar in het hele Midden-Oosten. We willen ons hier niet langer mee bezig houden. Mensen willen vooruit komen binnen de staat IsraŽl. We willen bewijzen dat we loyale en trouwe burgers zijn. Ik ben een trotse Arabier en ook een trotse IsraŽli. 

Ismail Khaldi, de eerste BedoeÔen die als diplomaat diende in het Ministerie van Buitenlandse Zaken van IsraŽl: De BedoeÔenen in IsraŽl vormen een voorbeeld van de bijdrage die men kan geven aan deze democratische en vrije staat, dat is waarom wij (de BedoeÔenen) er trots op zijn hier een deel van uit te maken. Ik ben een trotse IsraŽli Ė samen met vele andere niet-Joodse IsraŽliís, zoals Druzen, Bahai-aanhangers, BedoeÔenen, christenen en moslims, die in een van de meest cultureel gevarieerde samenlevingen en de enige echte democratie in het Midden-Oosten wonen.
De IsraŽlische samenleving is verre van perfect, net als die van andere landen. Maar laten we eerlijk zijn, welke maatstaf die u ook kiest Ė onderwijskansen, economische ontwikkeling, vrouwen-en homorechten, vrijheid van meningsuiting en van vergadering, vertegenwoordiging in de wetgeving Ė IsraŽlische minderheden zijn hier veel beter af dan in elk ander land in het Midden-Oosten.

Arabieren in het IsraŽlische leger

Een toenemend aantal jonge Arabieren dient vrijwillig in het IsraŽlische leger. Sommigen dragen zelfs ​​een zilveren Davidsster. Ze laten zien, dat het stereotype van een verdrukte minderheid, dat de wereldmedia hen opdringen, niet juist is. Het land helpt ons en ik zal een goede toekomst krijgen, vertelde sergeant Saleh Khalil, 20, in een zeldzaam interview met actieve gevechtssoldaten. Khalil behoort tot die sector van de Arabische moslimgemeenschap die gelooft dat ze ook verantwoordelijkheid voor de staat dragen. Ik heb dienst genomen om bij te dragen aan het land, omdat ik in dit land leef, zei hij. Zijn collega, sergeant Yusef Salutta (20), ging daarin nog een stap verder: Waarom heb ik besloten om dienst te nemen? Omdat ik in dit land woon en ik van het land houd en eraan wil bijdragen, zei hij tegen verslaggevers. Iedereen zou dienst moeten nemen iedereen die hier woont zou in dienst moeten gaan. En voor Salutta waren het niet alleen maar woorden.

Mustafa Tabash is tankcommandant in het IsraŽlische leger. Er dienen zoín duizend bedoeÔenen in het leger, voornamelijk als spoorzoeker of verkenner in het speciale bataljon van verkenners. Tabash wist al op de middelbare school dat hij in militaire dienst wilde. Mustafa kwam bij de pantsertroepen terecht. In de zevende brigade was hij een tijdlang schutter. Op de website van het IsraŽlische leger zegt hij: Deze post vervul ik met plezier, want de schutter moet het sterkst zijn van een pantserbemanning. De opleiding tot pantsercommandant is geen kleinigheid. Er worden hoge eisen aan je gesteld en je bent veel in het veld. Tabash zegt dat zijn familie trots op hem is: Mijn kleine broertje adoreert me, als ik in uniform en met mijn geweer thuiskom. Tabash heeft zijn volgende doel al in het vizier: Hij wil officier van de pantserbrigade worden.

De moslim Siad Churani uit het Arabische dorp Aqabara, in de buurt van Safed zegt er trots op te zijn in het IsraŽlische leger te dienen. Hij draagt het insigne Ďuitmuntend militair: Veel mensen verbazen zich erover dat ik bij de elite-eenheid Golani in het IsraŽlische leger dien. Maar ik vind dat ik in een land woon, dat mij veel heeft gegeven. Siad hoort bij het groeiend aantal Arabische IsraŽlische staatsburgers dat zich aanmeldt bij het IsraŽlische leger.

Uit een studie van de Harvard universiteit uit 2008 bleek dat 77 procent van de IsraŽlische Arabieren nergens anders zou willen wonen. Het negatieve beeld dat het voor Arabieren verschrikkelijk zou zijn om onder Joodse overheersing te leven, wordt met allerlei feiten weerlegd. Kasim Hafeez, een als Brit geboren moslim van Pakistaanse afkomst, haatte IsraŽl en de Joden. Hij stond op het punt naar Pakistan af te reizen om daar een terreuropleiding te volgen. Zijn wereldbeeld over IsraŽl en het Joodse volk veranderde drastisch nadat hij het boek ĎA Case for Israelí van Alan Dershowitz had gelezen. ĎIk beschouwde dat boek als zionistische propaganda, maar ik wilde het wel lezen.í

Alan Dershowitz

Dat boek raakte hem zodanig dat alle mythen over Israel en de Joden waarmee hij was opgegroeid, verdwenen. Hij zocht naar moslimbronnen om de inhoud van het boek te weerleggen, maar hij vond ze niet. Vervolgens ging hij naar Israel, om daar met eigen ogen het Ďfascisme, racisme en de apartheidí te aanschouwen. ĎHoewel ik op het vliegveld Ben Gurion eerst acht uur werd vastgehouden, werd ik toch behandeld met respect. De veiligheidsbeambte verontschuldigde zich en gaf me koffie en koekjes.í Eenmaal in Israel ontdekte hij dat de mensen vriendelijk en behulpzaam zijn. Wat een contrast met de religieuze pelgrimsreis die hij en sommige van zijn familieleden eerder maakten naar Mekka. Diepe indruk maakte zijn bezoek aan de Klaagmuur. ĎIk zag christenen moslims en joden vrij en in vrede naar hun plaatsen van aanbidding gaan. Ik moest huilen en kreeg liefde in mijn hart.í

De meeste Arabieren die in IsraŽl wonen willen niets liever dan integreren. Dat blijkt uit een onderzoek van het Brooking Instituut in Washington. Mohammad Darawshe, directeur van het ďCenter for a Shared SocietyĒ presenteerde een aantal feiten over de integratie van Arabieren binnen de IsraŽlische samenleving. Zo blijkt dat maar liefst 23% van de IsraŽlische doctoren Arabieren zijn. Er werken 558 Arabische onderwijzers op Joodse scholen en 57 Joodse onderwijzers op Arabische scholen. Volgens een onderzoek door de IsraŽlische Arabische professor Sammy Smooha van de Universiteit van Haifa voelt 73% van de Arabieren zich IsraŽliŽr.

IsraŽl is geen Nazi-apartheid-staat zoals vele antisemieten/IsraŽl haters de wereld willen doen geloven. Voor apartheid ideologie moet men in de islamitische wereld zijn. Haat en geweld tegen christenen en Joden zijn hier aan de orde van de dag. En wat te denken van de gruwelijke moordpartijen van extremistische moslims. Ze martelen, verkrachten, onthoofden en blazen zichzelf op tussen moslims in Irak, Egypte, SyriŽ, SomaliŽ, Soedan, Pakistan, en Afghanistan om zo maar een paar voorbeelden te noemen. Islam heeft een eeuwenlange bloedige geschiedenis van imperialisme, kolonialisme, slavernij en racisme, afgedwongen met het zwaard. Toch hoort men hier praktisch niets over in de media en al evenmin van de politiek correcte wereldleiders. Alleen IsraŽl moet het ontgelden. Met valse, gemene en leugenachtige beschuldigingen wordt de Joodse staat gedemoniseerd en haar bestaansrecht keer op keer ter discussie gesteld.

Er is een Bijbels gebod waar veel IsraŽlische Joden zich aan houden: Leviticus 19:33-34 En wanneer een vreemdeling bij u in uw land vertoeft, zult gij hem niet onderdrukken. Als een onder u geboren IsraŽliet zal u de vreemdeling gelden, die bij u vertoeft; gij zult hem liefhebben als uzelf, want gij zijt vreemdeling geweest in het land Egypte. Dat zijn de Bijbelse opdrachten waar IsraŽl zich aan houdt.

Terug naar: Inhoud